The Family Way
زندگی مشترک برای زوج تازه‌عروس و داماد، جنی (با بازی هیلی میلز) و آرتور (با بازی هیول بنت)، دشوارتر از آن چیزی است که فکرش را می‌کردند. با وجود والدینی دلسوز اما مداخله‌گر، همسایه‌های فضول و شهری که با شایعه‌پراکنی زنده است، آیا زندگی مشترک آن‌ها دوام خواهد آورد؟ با وجود تمام این فشارها، تعجبی ندارد که زندگی خصوصی آن‌ها دچار مشکل شده است. آیا بالاخره خبرهای خوبی در راه خواهد بود؟
سال انتشار: 1966 کارگردان: John Boulting, Roy Boulting ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Bill Naughton، Roy Boulting، Jeffrey Dell امتیاز: 7.3نقدها و نظرات
Peter McGinn (منتقد)
فیلم «راه و رسم خانواده» به چند دلیل در زمان اکرانش خیلی سر و صدا به پا کرد. یکی پرداختن به موضوعی بود که اون زمان به‌ندرت بهش اشاره می‌شد: رابطه زناشویی برقرارنشده یک زوج تازه ازدواج‌کرده؛ و دومی هم اولین حضور «هیلی میلز» (Hayley Mills) در یک نقش بزرگسالانه بود. یادمه وقتی خودم در دوران بلوغ بودم، اگه می‌تونستم پشت برهنه هیلی میلز رو ببینم (کسی که در دوران بچگی و با فیلم‌های دیزنی‌اش عاشقش شده بودم) واقعاً شوکه می‌شدم! این فیلم در نوع خودش اثر خیلی خوبیه؛ در به تصویر کشیدن موضوعی که امروزه احتمالاً به عنوان یک کمدی جنسی لوده‌وار باهاش برخورد می‌شه، اصلاً بی‌ادبانه یا جلف رفتار نمی‌کنه، بلکه در اون زمان برخوردی نیمه‌جدی با این مسئله داشت. فیلم برای شخصیت‌پردازی و جلو بردن داستان اصلی وقت می‌ذاره. چند تا نقد خوندم که می‌گفتن «جان میلز» تمام صحنه‌هایی رو که توش حضور داشته از بقیه دزدیده و به نام خودش کرده، اما من این‌طور فکر نمی‌کنم. اون خوب بود، ولی به نظرم هیلی مالک تک‌تک صحنه‌هایی بود که توشون بازی می‌کرد. شاید خیلیا فکر کنن اون داشت نقش خودش یا همون تیپ فیلم‌های قدیمی‌ترش رو بازی می‌کرد، اما هر جا لازم بود کاملاً جدی می‌شد. معصومیت و شیرینی شخصیتش کاملاً واقعی به نظر می‌رسید و همین برگ برنده‌ای بود که باعث می‌شد بیننده به مشکل این زوج اهمیت بده. تنها نکات منفی فیلم برای من مربوط به برادرها بود. شوهر جوان که موقتاً دچار ناتوانی جنسی شده بود، به خاطر احساسات خشونت‌آمیزی که درونش انباشته شده بود، به نوعی گشایش در کارش ایجاد شد. اون زمان احتمالاً این قضیه قابل قبول بود، اما برای مخاطب امروزی اینکه «خشونت» بخواد مشکلش رو حل کنه، کمی نگران‌کننده و عجیب به نظر می‌رسه. همچنین به نظرم به برادر داماد آزادی عمل زیادی داده شده بود؛ اون مدام با عروس لاس می‌زد و در حالی که داماد سر کار بود، عملاً باهاش وقت می‌گذروند. اما خب، فکر کنم در فیلمی که شرور واقعی نداره، تنش رو باید به شکل‌های دیگه‌ای ایجاد کرد. در کل، به خاطر بازی درخشان و چندلایه هیلی میلز و همچنین برخورد حساس و ظریف فیلم با موضوعی خاص مثل باکره بودن زن و تاثیری که می‌تونه روی عشق جوون‌ها بذاره، این فیلم کاملاً ارزش تماشا کردن رو داره.
2021-08-02CinemaSerf (منتقد)
پویایی و شیمی خیلی جذابی بین هیلی میلز (در نقش جنی) و شوهر جدیدش آرتور (با بازی هیول بنت) جریان داره؛ اون‌ها باید مسیرشون رو در دنیای جدید زناشویی که پر از سختیه پیدا کنن. پول زیادی ندارن، واسه همین با والدین دلسوز اما کمی سلطه‌جوی آرتور یعنی «ازرا» (جان میلز) و «لوسی» (مارجوری رودز) زندگی می‌کنن و خراب شدن تختخوابشون هم تیر خلاصی می‌شه به هرگونه خلوت عاشقانه‌شون! ماه عسلشون هم بعد از اینکه معلوم می‌شه آژانس مسافرتی پولشون رو بالا کشیده لغو می‌شه و کم‌کم می‌فهمن که زندگی خصوصی‌شون نقل محافل و دهن‌به‌دهن چرخیدن مردم شهر شده. کمدی فیلم خیلی نرم و تاثیرگذاره. این می‌تونه تصویرگر زندگی خیلی از زوج‌های تازه ازدواج‌کرده باشه، جایی که حتی عاشق‌ترین زوج‌ها هم باید با استرس‌ها و فشارهای یک سبک زندگی جدید کنار بیان. میلز در اوج آمادگیه؛ اوریل انجرز و جان کومر هم در نقش والدین جنی یعنی «لیز» و «لسلی» بازی‌های مکمل خوبی ارائه می‌دن. این اقتباس بخش زیادی از شوخ‌طبعی نمایشنامه اصلی «بیل ناتون» رو حفظ کرده تا بتونیم ازش لذت ببریم. چیزی که باعث ماندگاری این فیلم شده، حس‌وحال تاثیرگذار و ملموس اونه. موسیقی متن ساخته «پل مک‌کارتنی» هم جالب توجهه، هرچند شاید بیشتر به خاطر اسم سازنده‌ش باشه تا اینکه خیلی ملودی ماندگاری داشته باشه. شما هم در خنده‌ها شریک می‌شید و هم با این زوج که سعی دارن مشکلاتشون رو حل کنن و دیوونه نشن، همذات‌پنداری می‌کنید! کسایی که سن و سالی ازشون گذشته ممکنه این فیلم رو کاملاً درک کنن و باهاش ارتباط برقرار کنن - حتی اگه بعضی جاهاش باعث بشه کمی خجالت بکشید!
2022-11-10