The Ghost in the Invisible Bikini
هایرام استوکلی یک مرده تازه درگذشته است که متوجه می‌شود ۲۴ ساعت فرصت دارد تا یک کار خوب را برنامه‌ریزی و اجرا کند تا بتواند به بهشت برود؛ بنابراین او از دوست‌دختر سال‌ها پیش‌درگذشته‌اش، سیسیل که یک روح است، کمک می‌گیرد تا جلوی وکیل حریصش رجینالد ریپر و دستماله‌اش جی. سینیستر هالک را بگیرد که می‌خواهند اموال او را تصاحب کنند و از وراث واجد شرایط او یعنی چاک، لیلی، میرتل (دخترعموی هایرام) و پسرش محافظت کند که دوستان مهمانی ساحلی‌شان را برای یک مهمانی استخری به عمارت آورده‌اند، در حالی که رجینالد ریپر هم دخترش سینیسترا و نوچه‌های کندذهن جی. سینیستر هالک یعنی چیکن فدر و یولاندا را استخدام کرده تا به آن‌ها کمک کنند تا نوجوانان را بترسانند، و در همین حال موتورسوار خنگ اریک فون زیپر و گروه موتورسوارش از مالیبو نیز برای رسیدن به سهمی از ارثیه به دنبال یولاندا می‌افتند.
سال انتشار: 1966 کارگردان: Don Weis ژانر: Comedy، Horror، Musical نویسندگان: Louis M. Heyward، Elwood Ullman امتیاز: 4.6راهنمای والدین The Ghost in the Invisible Bikini
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_باز هم یک سرگرمی احمقانه «ساحلی» دیگر از کمپانی AIP، این بار در یک عمارت ترسناک_**
یک مرد ثروتمندِ تازه‌درگذشته (با بازی بوریس کارلوف) در مقبره‌اش توسط روحِ دوست‌دختر دهه‌های گذشته‌اش (با بازی سوزان هارت) ملاقات می‌شود. او برای اینکه جوانی‌اش (به عنوان یک روح) بازگردد، باید کار نیکی انجام دهد و به همین دلیل تلاش می‌کند مطمئن شود که فردی شایسته، ارثیه‌اش را که جایی در عمارت مرموز او پنهان شده، تصاحب کند. فیلم «روح در بیکینی نامرئی» (۱۹۶۶) دهمین فیلم مهمانی ساحلی از کمپانی آمریکن اینترنشنال پیکچرز است که در کمتر از چهار سال از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷، دوازده فیلم از این دست را روانه بازار کرد. من فقط دو تای دیگر را دیده‌ام، «بینگوی پتو ساحلی» (۱۹۶۵) و «دکتر گلدفوت و ماشین بیکینی» (۱۹۶۵) که دومی با حضور وینسنت پرایس است. درست مانند «بینگوی پتو ساحلی»، این فیلم هم اگر حوصله یک سرگرمی بی‌خطر، احمقانه و درجه‌یک از دهه ۶۰ را داشته باشید، به اندازه کافی سرگرم‌کننده است. البته تفاوت بزرگ، تغییر لوکیشن از سواحل مالیبو به یک عمارت ترسناک است. با این حال، به لطف استخر غول‌پیکر عمارت، هنوز هم سکانس‌های «ساحلی» وجود دارند. این تنها فیلم در این مجموعه بود که نه فرانکی آوالون و نه آنته فونیسلو در آن حضور داشتند. اما چهره‌های آشنایی از فیلم‌های ساحلی قبلی مثل دبورا والی و هاروی لمبک (در نقش اریک فون زیپر) و گروه موتورسوارش در آن به چشم می‌خورند. بابی شاو چانزِ بلوند و جذاب برای ششمین و آخرین بار در این مجموعه ظاهر می‌شود (البته هر بار در نقشی متفاوت). در حالی که بابی به راحتی زیباترین زن بازیگر فیلم است، کوئین اوهارای موقرمز در نقش سینیسترا هم چیزی کمتر از او ندارد. با این حال، سوزان هارت به خاطر بازی سرگرم‌کننده‌اش و حالت‌های بامزه‌اش، برجسته‌ترین دختر فیلم به عنوان یک روح است. نباید نام نانسی سیناترا را هم از قلم بیندازم که چند ترانه می‌خواند. این فیلم با همان پارچه احمقانه دهه ۶۰ فیلم «دهکده غول‌ها» (۱۹۶۵) بریده شده است، فیلمی که تامی کرک هم در آن بازی می‌کرد؛ هرچند «دهکده» نکات برجسته‌تری مثل موسیقی متن و بازیگران زن بهتری داشت، نه اینکه سکانس‌های رقص خلاقانه‌تری هم در کار باشد. برای تجربه واقعی فیلم‌های ساحلی کالیفرنیای جنوبی، فیلم اورجینال «گیجت» محصول ۱۹۵۹ را تماشا کنید (منظورم دو دنباله آن یا سریال تلویزیونی با بازی سالی فیلد نیست). «گیجت» با داشتن نکات تأمل‌برانگیزِ عجیب و غریب و دور بودن از لوس‌بازی، کاملاً لیاقت جایگاه نمادین خود را به عنوان اولین فیلم ساحلی دارد. شوخی نمی‌کنم. فیلم ۱ ساعت و ۲۲ دقیقه است و در پاسادینای کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. نمره: B-/C+