The System

CinemaSerf (منتقد)

الیور رید در نقش «تینکر» ظاهر شده؛ یه تیپ واقعاً جذاب که با دارو‌دسته‌اش توی تفریحگاه‌های دون (Devon) دنبال خوشگذرونیه. هیچ زنی از زبون‌بازی و جذابیت اونا در امان نیست، چون برنامه‌شون اینه که مخ همه توریست‌های زن رو بزنن. سیستمی که توی اسم فیلم هم اومده، یه ترفند تر و تمیز و حساب‌شده‌ست تا ارزیابی کنن کدوم طعمه به دردشون می‌خوره؛ یعنی حداکثر «حال و حول» با حداقل دردسر و تعهد عاطفی. این نقشه یه مدتی خوب جواب می‌ده، تا اینکه رید خودش توی تله‌ی روش‌های خودش می‌افته و بدجوری دلباخته جین مرو (در نقش نیکولا) می‌شه؛ دختر یه مرد پولدار که خوب بلده از پس پیشروی‌ها و زبون‌بازی‌های اون بربیاد.

از اینجا به بعد یه بازی موش و گربه جذاب راه می‌افته که هر دوشون می‌خوان دست بالا رو داشته باشن، و برعکس شدن این بازی به ضرر ریدِ جذاب و فتوژنیک واقعاً دیدنی و لذت‌بخشه. فیلمبرداری کار بعضی جاها خیلی صمیمی و نزدیكه، طوری که احساس می‌کنی خودت هم توی شیطنت‌هاشون شریکی. موسیقی متن فیلم هم یه ریتم مدرن و خوب دهه شصتی داره، هرچند که تیتراژ ابتدایی‌اش کار ضعیفی از گروه The Searchers بود؛ ولی در کل حال و هوای خامی و بی‌کله‌گی جوونی اون دوران رو خیلی قشنگ درآورده.

فیلم بعضی وقتا صادقانه سرک می‌کشه به بخش‌های تاریک‌تر و گاهی خشن بریتانیای دهه ۶۰. یه صحنه جالب هم هست که مرو (کاملاً پوشیده) در امتداد اسکله راه می‌ره و ده‌ها مرد با مایوهای چسبون زل زدن بهش؛ انگار این مردا هستن که دارن براش رژه می‌رن، گرچه خودشون عمراً به چنین چیزی اعتراف کنن. داستان سطحی و بی‌عمقه، ولی حس می‌کنم تعمداً اینطوری ساخته شده. با اینکه فیلم بعد از حدود ۵۰ سال دیگه اون زهر و جذابیت اولیه رو نداره (سال ۲۰۰۸ رده‌بندیش حتی به ۱۲ سال کاهش پیدا کرد)، اما هنوزم تماشای این رفتار بدوی و قبیله‌ای زن‌ها و مردها وقتی «رها» می‌شن، دیدنیه. بازیگری‌ها چیز خاصی نیست راستش، این فیلم بیشتر برای اینه که بشینی و از قاب‌هاش لذت ببری، و خب به نظرم هنوز ارزش یه بار دیدن رو داره.