هدف اسلحه
کلانتری از کلرادو، گروهی بی‌رحم از سارقان قطار را تا نیومکزیکو تعقیب می‌کند؛ جایی که هیچ صلاحیت قضایی رسمی در آن ندارد. گروهی نامتجانس از افراد او را همراهی می‌کنند، از جمله قماربازی تیرانداز و ماهر که نامزدش توسط این باند ربوده شده است.
سال انتشار: 1966 کارگردان: Earl Bellamy ژانر: Drama، Western نویسندگان: Mary Willingham، Willard W. Willingham امتیاز: 6.1نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
برابر کردن شانس‌ها هیچ‌وقت فایده‌ای نداره! فیلم Gunpoint به کارگردانی ارل بلامی و نویسندگی مری و ویلارد ویلینگهام ساخته شده. ادی مورفی، جون استیلی، وارن استیونز، ادگار بیوکانان، دنور پایل، دیوید مکلین، نیک دنیس و رویال دانو در اون بازی می‌کنن. موسیقی فیلم کار هانس جی. سالتر و فیلمبرداری تکنی‌کالر اثر ویلیام مارگولیزه. داستان در اوایل دهه ۱۸۸۰ در کلرادو می‌گذره؛ جایی که بی‌قانونی بیداد می‌کنه و بیشترش هم زیر سر دارودسته دراگو هست که بعد از جنایت‌هاشون به پناهگاه امن‌شون در نیومکزیکو فرار می‌کنن. با این حال، یه نفر حاضر نیست بدون جنگ تسلیم بشه: کلانتر شهر لاج‌پول، چاد لوکاس (با بازی مورفی).
خیلی‌ها معتقدن وسترن‌های دهه ۶۰ ادی مورفی خیلی ضعیف‌تر از آثار دهه ۵۰ اون هستن؛ که خب با یکی دو تا استثنا، واقعاً همین‌طوره. این دهه باد تغییر رو به ژانر وسترن آورد، چون خیلی زود وسترن اسپاگتی منوی جدیدی رو ارائه داد و وسترن‌های تجدیدنظرطلبانه هم از راه رسیدن. با توجه به اینکه بیشتر کارهای دهه ۶۰ ادی با محدودیت بودجه و دست‌وپنجه نرم کردن با تغییر سلیقه مخاطب روبه‌رو بودن، آدم فقط باید امیدوار باشه فیلم اون‌قدر محتوا داشته باشه که وقتش تلف نشه. فیلم Gunpoint دقیقاً یک اثر متوسط و متناقضه که بهترین و بدترین ویژگی‌های کارهای وسترن اون دهه مورفی رو نشون میده.
مورفی در شخصیت‌پردازی نقشش خوب ظاهر شده و طرفداراش رو راضی نگه می‌داره، و دور و برش هم پر از بازیگرهای استوار و مطمئن ژانر وسترنه. چندتا بدلکاری تر و تمیز، کلی اکشن (خراب کردن اموال، تعقیب و گریز با اسب، تیراندازی و غیره) و فیلمبرداری لوکیشن در یوتا (پارک ایالتی اسنو کنیون) فوق‌العاده چشم‌نوازه. همچنین یه قطار بخار قدیمی و باشکوه هم توی فیلم هست که دیدنش لذت‌بخشه. از نظر داستانی فیلم سطح بالایی نیست، هرچند چرخشی در داستان که نشون میده قهرمان ما به‌طرز شوکه‌کننده‌ای یه جورایی زورگو بوده — و بهش درگیری درونی میده — ایده هوشمندانه‌ایه. متأسفانه نکات مثبت تولید با پروجکشن ضعیف پس‌زمینه و اکسسوارهای فومی و بی‌کیفیت خراب شده؛ چیزهایی که هرچند ارزش نوستالژیک دارن، اما یادآور سرنوشت غم‌انگیز افت سطح این‌گونه تولیدات هستند. با این وجود، اصلاً فیلم وقت‌تلف‌کنی نیست و تمام المان‌های لازم این ژانر رو برای طرفداران ادی و وسترن‌های درجه ب (B-Westerns) که در دهه ۵۰ عاشقشون بودیم، در خودش داره. ۶.۵ از ۱۰.
John Chard (منتقد)
برابر کردن شانس‌ها هیچ‌وقت فایده‌ای نداره! فیلم Gunpoint به کارگردانی ارل بلامی و نویسندگی مری و ویلارد ویلینگهام ساخته شده. ادی مورفی، جون استیلی، وارن استیونز، ادگار بیوکانان، دنور پایل، دیوید مکلین، نیک دنیس و رویال دانو در اون بازی می‌کنن. موسیقی فیلم کار هانس جی. سالتر و فیلمبرداری تکنی‌کالر اثر ویلیام مارگولیزه. داستان در اوایل دهه ۱۸۸۰ در کلرادو می‌گذره؛ جایی که بی‌قانونی بیداد می‌کنه و بیشترش هم زیر سر دارودسته دراگو هست که بعد از جنایت‌هاشون به دژ امن‌شون در نیومکزیکو فرار می‌کنن. با این حال، یه نفر حاضر نیست بدون جنگ تسلیم بشه: کلانتر شهر لاج‌پول، چاد لوکاس (با بازی مورفی).
خیلی‌ها معتقدن وسترن‌های دهه ۶۰ ادی مورفی خیلی ضعیف‌تر از آثار دهه ۵۰ اون هستن؛ که خب با یکی دو تا استثنا، واقعاً همین‌طوره. این دهه باد تغییر رو به ژانر وسترن آورد، چون خیلی زود وسترن اسپاگتی منوی جدیدی رو ارائه داد و وسترن‌های تجدیدنظرطلبانه هم از راه رسیدن. با توجه به اینکه بیشتر کارهای دهه ۶۰ ادی با محدودیت بودجه و دست‌وپنجه نرم کردن با تغییر سلیقه مخاطب روبه‌رو بودن، آدم فقط باید امیدوار باشه فیلم اون‌قدر محتوا داشته باشه که وقتش تلف نشه. فیلم Gunpoint دقیقاً یک اثر متوسط و متناقضه که بهترین و بدترین ویژگی‌های کارهای وسترن اون دهه مورفی رو نشون میده.
مورفی در شخصیت‌پردازی نقشش خوب ظاهر شده و طرفداراش رو راضی نگه می‌داره، و دور و برش هم پر از بازیگرهای استوار و مطمئن ژانر وسترنه. چندتا بدلکاری تر و تمیز، کلی اکشن (خراب کردن اموال، تعقیب و گریز با اسب، تیراندازی و غیره) و فیلمبرداری لوکیشن در یوتا (پارک ایالتی اسنو کنیون) فوق‌العاده چشم‌نوازه. همچنین یه قطار بخار قدیمی و باشکوه هم توی فیلم هست که دیدنش لذت‌بخشه. از نظر داستانی فیلم سطح بالایی نیست، هرچند چرخشی در داستان که نشون میده قهرمان ما به‌طرز شوکه‌کننده‌ای یه جورایی زورگو بوده — و بهش درگیری درونی میده — ایده هوشمندانه‌ایه. متأسفانه نکات مثبت تولید با پروجکشن ضعیف پس‌زمینه و اکسسوارهای فومی و بی‌کیفیت خراب شده؛ چیزهایی که هرچند ارزش نوستالژیک دارن، اما یادآور سرنوشت غم‌انگیز افت سطح این‌گونه تولیدات هستند. با این وجود، اصلاً فیلم وقت‌تلف‌کنی نیست و تمام المان‌های لازم این ژانر رو برای طرفداران ادی و وسترن‌های درجه ب (B-Westerns) که در دهه ۵۰ عاشقشون بودیم، در خودش داره. ۶.۵ از ۱۰.