Incident at Phantom Hill
در اواخر جنگ داخلی آمریکا، محموله طلای یک میلیون دلاری دزدیده شده و در بیابان دفن میشود. تنها مردی که جای طلاها را میداند راهی پیدا کردن آن میشود، اما در این مسیر باید با یاغیهایی که آنها هم دنبال طلا هستند و آپاچیهای خشمگین بجنگد.
سال انتشار: 1966 کارگردان: Earl Bellamy ژانر: Western نویسندگان: Frank S. Nugent، Ken Pettus، Harry Tatelman امتیاز: 6.2راهنمای والدین Incident at Phantom Hill
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«تو هم مثل من یه آشغالی، فقط فرقش اینه که من یه آشغال پولدارم.» فیلم Incident at Phantom Hill به کارگردانی ارل بلامی و نویسندگی مشترک فرانک نوجنت و کن پتوس، بر اساس داستانی از هری تاتلمن ساخته شده است. رابرت فولر، جاسلین لین، دن دوریا، تام سیمکاکس، لیندن چایلز، کلود ایکینز و نوآ بیری جونیور از بازیگران فیلم هستند. این اثر تولید تکنیاسکوپ/تکنیکالر است، موسیقی متنش توسط هانس جی. سالتر ساخته شده (با نظارت جوزف گرشنسون) و فیلمبرداری آن را ویلیام مارگولیس انجام داده است.
«از برگی فراموششده در تاریخ؛ این داستان حادثه تپه فانتوم و وقایع پس از آن است...»
فیلم پر از بازیگران کارکشته نقشهای مکمل وسترن است؛ رابرت فولر با چانه مربعیاش در نقش شخصیت آلفا پیشتاز است و پشت سر او ایکینز (Comanche Station)، دوریا (Winchester '73) و نوآ بیری جونیور (Decision At Sundown) فرمول کلیشهای داستان را به اوج میرسانند؛ همچنین حضور دنور پایل (Fort Massacre) در نقش یک شرور فرعی و بسیار خبیث، جذابیت کار را دوچندان کرده است.
داستان در اواخر جنگ داخلی میگذرد؛ جایی که کاپیتان مارتین (فولر) مأموریتی مخفی را میپذیرد تا محموله طلایی را پیدا کند که توسط گروهی از شورشیان کنفدراسیون به رهبری جو بارلو (دوریا) از دست نیروهای اتحادیه به غارت رفته است. در جریان آن حمله، برادر مارتین کشته شده و همین موضوع آتش انتقام و انگیزه او را برای پیشبرد مأموریت شعلهور میکند. به بارلو وعده عفو داده میشود تا آنها را به سمت طلا هدایت کند. مارتین، گروه کوچکی از مردان و زنی به نام لین که با تحقیر از شهر هیز سیتی بیرون انداخته شده، راهی دشتهای استیکد پلینز میشوند تا طلای مدفون را پیدا کنند. اما این منطقه به کومانچیها واگذار شده و یاغیها هم در جستجوی غنایم در کمین نشستهاند. اینها به خودی خود دردسر کمی نیستند، اما وقتی ذخیره آب ته میکشد و گروه به خاطر اختلافات و توطئههای بارلو از هم میپاشد، زنده بیرون آمدن هر یک از آنها شبیه به یک معجزه خواهد بود.
برای طرفداران دوآتشه وسترنهای سنتی که به تنشهای درونی یک گروه در شرایط مرگبار غرب وحشی علاقه دارند، این فیلم شدیداً سرگرمکننده است. رگههای باریکی از درگیریهای روانی در فیلم وجود دارد، اما تمرکز اصلی روی تقابل آدم خوبها و بدها، صحنههای اکشن خوشساخت (بهویژه یک مبارزه تنبهتن عالی) و البته عطش طلا است. پویایی روابط میان اعضای گروه بسیار دیدنی است: یک رهبر مصمم، مردی که در مرز جنون قرار دارد، یک پزشک، سربازی عذابوجدانزده، یک ایرلندی خونگرم، یک جنوبیِ حقهباز و زنی بدنام که میخواهد خودش را ثابت کند. این چیدمان اصلاً تازه نیست، اما بلامی که یک کاربلد قدیمی است، همه چیز را خیلی تمیز کنار هم چیده و فیلم هیچوقت دچار افت ریتم نمیشود و اصالت کلاسیک خود را حفظ میکند.
از نظر فنی هم فیلم کاملاً ارزش وقت گذاشتن دارد. تماشای فیلمی با فرمت تکنیاسکوپ همیشه لذتبخش است، اما نکته مثبت اینجاست که در یونیورسال سیتی فیلمبرداری شده و از لوکیشنهایی مثل پارک جاشوا تری و دریاچه پیرو در کالیفرنیا بهره برده که کمتر در آثار وسترن دیده شدهاند. شاید مارگولیس نتوانسته باشد با رنگآمیزی لنزش مناظر را آنطور که باید چشمنواز جلوه دهد، اما قاببندیهای واید اسکوپ او بسیار دلچسب هستند. موسیقی سالتر کاملاً با تغییر لحنهای داستان هماهنگ است و حسوحالی شبیه فیلمهای دهه ۵۰ به اثر داده تا دهه ۶۰.
از نظر گروه بازیگری، رابرت فولر بازی قدرتمند و مردانهای ارائه میدهد که این سؤال را پیش میآورد که چرا به جایگاه بالاتری در سینما نرسید؟ دوریا (اصلاً بازی بدی تا حالا داشته؟) در نقش افعیِ خندانِ درون گروه، نقشش را خوددارانه اما بسیار اثرگذار ایفا میکند، در حالی که ایکینز، بیری و پایل هم نمایش ماندگاری به جا میگذارند. با این حال، شخصیت سیمکاکس پرداخت ضعیفی دارد و بازی چایلز هم چنگی به دل نمیزند و در کنار بقیه بازیگران کم میآورد. لین به عنوان تنها شخصیت زن داستان کار سختی داشته؛ نقش او بیشتر تشریفاتی است و خود او هم بازیگر چندان قابلی نیست، اما جذابیت لازم را به نمایش میگذارد و همان چیزی را ارائه میدهد که سازندگان از او خواستهاند؛ واقعاً چشمنواز ظاهر شده، بهخصوص با آن لباس سبز شیکش.
نقاط ضعف فیلم هم کاملاً مشخص هستند؛ در مدت حضور گروه در بیابان، خیلی از اتفاقات هیچ توجیه منطقیای ندارند. با این وجود، صداقت اثر در سرگرم کردن مخاطب، جنبههای فنی خوب، و اینکه در اواخر دهه ۶۰ و دوران افول این سبک توانست پرچم وسترنهای سنتی را بالا نگه دارد، باعث میشود که برای یک طرفدار نهچندان سختگیر وسترن، اثری بالاتر از سطح متوسط باشد. خوشبختانه نسخه DVD باکیفیت 16:9 آن هم در دسترس است. نمره: ۷ از ۱۰.