The Party's Over

CinemaSerf (منتقد)

نت‌های ابتدایی تم موسیقی جَز از همان اول تاریک و بی‌پروا بودن این قصه تلخ را هشدار می‌دهد؛ ماجرای دختر جوانی که از زندگی مرفه در آمریکا به حال و هوای دهه ۶۰ لندن پرت شده است. او وارد یک دارودسته بوهیمی و سرکش به نام «پک» می‌شود؛ گروهی از جوانان که زندگی باری به هر جهت دارند: سکس، مواد و راک‌اندرول، همان قصه آشنای همیشگی؛ و الیور رید در نقش رهبرشان «مویز» اجرایی کاملاً گیرا ارائه می‌دهد. اما با وقوع یک تراژدی، اعضای گروه باید با نتایج افراط و تفریط‌های خود به شکل‌های مختلف و با صداقت‌های متفاوتی روبرو شوند.

فیلم تلاش دارد تکان‌دهنده و ملموس باشد؛ به روابط قبیله‌ای و تقریباً وحشیانه این جمع نیش می‌زند که قوانین اخلاقی کاملاً منحصر به خودشان را دارند. هرچند گای همیلتون از نشان دادن عریان‌ترین بخش‌های رفتاری آنها صرف نظر می‌کند، اما تخیل مخاطب به خوبی شکاف‌ها را پر می‌کند. اداره سانسور آن زمان حسابی با این فیلم درگیر بود و حتی حالا هم بعد از ۵۵ سال، کاملاً دلیلش قابل درک است؛ برخی از تابوهایی که فیلم به آنها دست می‌گذارد هنوز هم موضوعات حساسی به حساب می‌آیند. فیلم‌برداری به شدت فضای واقع‌گرایانه اثر را تقویت می‌کند و کلوزآپ‌ها در کنار موسیقی غوغا می‌کنند. الیور رید بی‌نظیر است و لوئیز سورل جوان در نقش ملینا و کاترین وودویل در نقش نینا (شاید تنها فردی که ذره‌ای وجدان دارد) به آتش داستان می‌دمند. فیلم شاید به اندازه قدیم شوکه‌کننده نباشد، اما به عنوان نمونه‌ای از سینمای جسورانه و خط‌شکن، حتماً ارزش دیدن دارد.