پرسونا

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

این یکی از فیلم‌های محبوب منه از برگمان که به شکلی تاریک و قدرتمند، مهارت‌های دو زن رو در اوج توانایی‌شون به نمایش می‌گذاره. «الیزابت» (لیو اولمان) یک بازیگر تئاتر تحسین‌شده‌ست که وسط اجرا، لال می‌شه. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه علت این اتفاق چیه، اما یه پرستار استخدام می‌شه تا ازش مراقبت کنه. «آلما» (بی‌بی آندرسون) از راه می‌رسه و خیلی زود به این باور می‌رسه که سکوتِ بیمارش، یه انتخاب آگاهانه‌ست. اون فقط نمی‌خواد حرف بزنه! «آلما» که هم‌صحبتی نداره، مدام با «الیزابت» حرف می‌زنه و پیوندی بین این دو زن که در ظاهر کاملاً با هم متفاوتن شکل می‌گیره؛ پیوندی که تصورات قبلی هر کدومشون رو نسبت به اون یکی به چالش می‌کشه. دومی مشتاقه که ادای اولی رو دربیاره و اولی هم در نهایت می‌خواد جلوی دوست جدیدش رو بگیره که دقیقاً همین کار رو نکنه. چرا؟ چی باعث شده «الیزابت» به چنین پناهگاه نفوذناپذیری پناه ببره؟ در واقع این اثرِ دو نفره، یه مونولوگه؛ نقش بقیه خیلی کمه چون شخصیت‌پردازی‌ها عمیق‌تر می‌شه و داستان به نوعی به فرسایش و بی‌رحمی تبدیل می‌شه - و البته بررسی منابع و علل بی‌رحمی. همچنین نگاهی بسیار حساس و تاثیرگذار به صمیمیت و شاید حتی خوش‌بینی بهمون می‌ده. مطمئنم لایه‌های عمیق‌تر و جنبه‌های نمادین دیگه‌ای هم داره که شاید من کاملاً درکشون نکرده باشم، اما برخلاف خیلی از فیلم‌های این کارگردان، حس کردم پرسوناهای اینجا نسبت به کارهای قبلیش، ملموس‌تر و انسانی‌تر هستن. در کنار روایت فشرده داستان، موسیقی متن مکمل و فیلمبرداری عالی در فضای باز، این اثر رو به فیلمی خیره‌کننده تبدیل کرده.