کوکنارها نیز گل هستند

CinemaSerf (منتقد)

مونولوگ جدی پرنسس گریس موناکو در شروع فیلم، حس و حالی از چیزی که قراره ببینیم رو بهمون میده. این فیلم یه سری نقش‌آفرینی‌های کوتاه (کامئو) از بازیگرای سرشناسه که خیلی ناشیانه کنار هم چیده شدن و حول محور شناسایی و متوقف کردن کسایی می‌چرخه که قصد دارن تریاک رو از ایران به اروپا و در نهایت آمریکا صادر کنن. یول برینر (در نقش «سرهنگ سالم») کارش رو با مقامات حکومت پهلوی در ایران شروع می‌کنه، جایی که کشت خشخاش کاملاً ممنوعه. البته نیازی به گفتن نیست که اگر پول خوبی وسط باشه، همیشه کسایی هستن که قوانین رو دور بزنن؛ نمونه‌ش همین «صلاح خان» (با بازی هیو گریفیت که انگار مستقیماً از دل فیلم «بن هور» اومده!). با این حال، پلیس نقشه کشیده تا به صمغ تریاک او ایزوتوپ رادیواکتیو تزریق کنه تا بشه ردش رو زد و شبکه توزیع رو نابود کرد. در این مسیر، «سام لینکلن» شجاع (با بازی ترور هاوارد) به سرهنگ کمک می‌کنه و همین‌طور که رد قاچاقچیان رو دنبال می‌کنن، با ده‌ها چهره معروف روبه‌رو می‌شیم که فقط قیافه‌شون رو به فیلم قرض دادن و نقش خاصی در قوی‌تر کردن پیام اولیه پرنسس ندارن.

فکر اولیه فیلم بد نیست و مسیر قاچاق و سختی‌های سر راه ماموران خوب به تصویر کشیده شده، اما سبک روایت اون‌قدر پراکنده و گسسته‌ست که به جای درگیر کردن مخاطب، وقت زیادی رو صرف موعظه کردن می‌کنه. بعد از حدود چهل دقیقه داستان دستم اومد و آدم‌بدِ اصلی رو قشنگ شناسایی کردم؛ بقیه فیلم هم چیزی بیشتر از یه ماجراجویی بی‌نمک و آب‌بندی‌شده شبیه «جیمز باند» نبود (که خب ایان فلمینگ هم در نوشتن داستانش دست داشته). فیلم خالی از اتفاقات تلخ نیست — یعنی یه تصویر بی‌روح و استریل ارائه نمیده و شخصیت‌ها کشته می‌شن تا بی‌رحمی قاچاقچی‌ها رو نشون بدن — اما هیچ‌کدام از این‌ها نتونسته این درام رو که در اصل قدری کسل‌کننده‌ست، واقعاً جذاب و زنده کنه.