The Whisperers

CinemaSerf (منتقد)

دیم ادیت ایوانز برای این بازی بی‌نظیر در نقش «خانم راس» پا به سن گذاشته، سومین نامزدی اسکار خود را به دست آورد. زنی که به نظر می‌رسد تعادل روحی چندانی ندارد - مدام ادعا می‌کند کنتس است، یا عضو نشان بند جوراب - و انتظار دارد ارث ۴۰ هزار پوندی‌اش هر لحظه برسد، اما در این مدت در فقر و با کمک خیرین زندگی می‌کند. وقتی پسرش «چارلی» (با بازی رونالد فریزر) سر و کله‌اش پیدا می‌شود، بسته‌ای را جا می‌گذارد که مارگارت چند روز بعد آن را پیدا می‌کند. یعنی رویاهایش به حقیقت پیوسته‌اند؟ او زن درستی است، و وقتی می‌رود تا به آقای کنراد (با بازی جرالد سیم)، مرد مهربان اداره کمک‌های ملی بگوید که دیگر نیازی به کمک آن‌ها ندارد، با زنی کلک‌باز روبه‌رو می‌شود که او را به نوشیدنی دعوت می‌کند، کیفش را می‌دزدد و او را به همراه خانواده‌اش در خیابانی جنگ‌زده رها می‌کنند؛ جایی که همسایه‌های طبقه بالا پیدایش می‌کنند. بیمارستان او را بستری می‌کند و پای شوهر بی‌خبر و غیرقابل اعتمادش «آرچی» (با بازی تأثیرگذار اریک پورتمن) به میان می‌آید؛ شوهری که کوچک‌ترین اهمیتی به او نمی‌دهد، کیف پولش را می‌دزدد و بعد با چند گانگستر محلی درگیر می‌شود. برایان فوربس گروهی عالی از بازیگران مکمل را دور هم جمع کرده است - بسیاری از چهره‌های آشنای بریتانیایی که نه تنها به موضوعات فقر، جرم و جنایت و بی‌توجهی، بلکه به مسئله نژاد و رنگ پوست نیز پرداخته‌اند (حتی اگر به‌طور غیرمستقیم باشد). با این حال، در اصل این یک شاهکار تمام‌عیار از یک بازیگر کاربلد است که در اوج پختگی هنری‌اش قرار دارد. تصویر ظریف و احساسی او از این شخصیت، شرافت او را در دوران پیری به نمایش می‌گذارد؛ انسانیت و مهربانی که حتی با وجود اینکه تمرکزش روی واقعیت بسیار متزلزل است، باز هم می‌درخشد. فیلم‌برداری اغلب نمای نزدیک است و حالت‌های چهره چیزهایی را منتقل می‌کنند که هزار کلمه هم نمی‌توانند بیان کنند. تماشای این فیلم کاملاً ارزشش را دارد.