You're a Big Boy Now

Wuchak (منتقد)

_**پسری ساده‌لوح دوران رشد عجیب‌وغریب و پرپیچ‌وخمی را در منهتن می‌گذراند**_

«پسر» ۱۹ ساله‌ای که به عنوان دستیار رده‌پایین در کتابخانه عمومی نیویورک کار می‌کند (پیتر کاستنر)، با تشویق پدر سخت‌گیرش که متصدی کتابخانه است (ریپ تورن)، از خانه می‌زند بیرون و آپارتمانی با یک صاحب‌خانه فضول (جولی هریس) اجاره می‌کند. در محل کار، دختری سرسنگین و باکمالات (کارن بلک) به برنارد (کاستنر) علاقه‌مند است، اما چشمان برنارد فقط دنبال یک رقصنده پرفیس‌وافاده (الیزابت هارتمن) می‌گردد.

فیلم «دیگر پسر بزرگی شده‌ای» (۱۹۶۶) یک کمدی/رومانس عجیب و غریب درباره بلوغ و رشد است که در سیب بزرگ (نیویورک) جریان دارد و بر اساس رمانی به همین نام محصول ۱۹۶۳ ساخته شده؛ با این تفاوت که لوکیشن داستان از لندن به منهتن تغییر کرده و شغل پسرک هم عوض شده است. این اثر در واقع پروژه پایان‌تحصیلی فرانسیس فورد کوپولا برای دانشگاه UCLA بود، اما اصلاً شبیه «فیلم دانشجویی» نیست و ظاهر کاملاً حرفه‌ای و تمیزی دارد. او قبل از این هم دو تا فیلم برای راجر کورمن کارگردانی کرده بود و حتی در این فیلم، چند تکه کوتاه از فیلم «دمنشیا ۱۳» (۱۹۶۳) خود را گنجانده است. بودجه فیلم ۸۰۰ هزار دلار بود که در نهایت به حدود ۱ میلیون دلار رسید و دستمزد کوپولا هم ۸ هزار دلار بود.

با اینکه منتقدان می‌گویند فیلم از «مهارت... و نحوه به دست آوردنش» (۱۹۶۵) اثر ریچارد لستر تقلید کرده، اما فرانسیس گفته بود که فیلم‌نامه‌اش را قبل از اکران آن فیلم نوشته، هرچند اعتراف کرد که تحت تأثیر «شب‌زنده‌داری با شب‌سخت» (۱۹۶۴) لستر قرار گرفته است. من خودبه‌خود یاد «روستای غول‌ها» (۱۹۶۵) افتادم، فقط بدون فرمول غول‌آسای مسخره‌اش؛ هرچند خروس بامزه‌ای که طبقه پنجم بود حتماً مایه‌هایی از مسخره‌بازی داشت. فیلم «فارغ‌التحصیل» (۱۹۶۷) واضح است که از این اثر الهام گرفته، اما من هر روز هفته این فیلم را به آن اثر ماندگار ترجیح می‌دهم و نگاهش می‌کنم.

بعد از تماشای فیلم، داشتم به تناقض هنر در برابر سرگرمی فکر می‌کردم، چون کوپولا فیلمی ساخته که جلوه هنری آشکاری دارد اما سرگرم‌کننده بودن را هم فراموش نکرده است. دیدن جولی هریس ۴۰ ساله در زمان فیلم‌برداری واقعاً لذت‌بخش است؛ شاید او را از قسمت «هر بندرگاه قدیمی در طوفان» سریال کلمبو (۱۹۷۱) به یاد داشته باشید. الیزابت هم اهل منطقه یانگستاون/بوردمن اوهایو بود. احتمالاً او را از «فریب‌خورده» (۱۹۷۳) کلینت ایستوود به یاد می‌آورید. او در زندگی واقعی بسیار خجالتی بود و از افسردگی رنج می‌برد که متأسفانه با پرت کردن خودش از طبقه پنجم آپارتمانش در پیتسبرگ در ۴۳ سالگی به زندگی‌اش پایان داد.

زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در لوکیشن‌های مختلف منهتن، از جمله کتابخانه عمومی نیویورک، میدان تایمز، سنترال پارک و همچنین استودیوهای چلسی در نیویورک فیلم‌برداری شده است.

نمره: B