Doomsday Machine

talisencrw (منتقد)

کم‌کم دارم نور رو ته اون تونل کذایی می‌بینم، چون دارم به آخر پکیج معروف ۵۰ فیلمی «دنیای کابوس‌ها» از میل کریک نزدیک می‌شم. این فیلم واقعاً تجربه تماشای عجیبی بود و راستش باعث شد شک کنم نکنه یه آدم کرم‌داری توی شراب قرمزم ماده توهم‌زا ریخته! یه سری ایده‌های جالب داشت، مثلاً این ایده بزرگ که آمریکا و شوروی می‌ترسن چین دنیا رو نابود کنه، واسه همین در آخرین لحظات، درست قبل از پرواز فضایی برنامه‌ریزی‌شده برای کاوش در زهره، مسئولان ناسا سه تا از فضانوردها رو با زن‌ها عوض می‌کنن و یه چمدون بزرگ و مرموز هم همراهشون می‌فرستن. با اینکه سال ساختش ۱۹۷۲ خورده، کاملاً حس می‌کنید که چند سال قبلش ساخته شده؛ قبل از اینکه شاهکارهایی مثل «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» و سفر انسان به ماه کلاً مسیر ساخت فیلم‌های علمی‌تخیلی رو عوض کنن (مگر اینکه از اون فلک‌زده‌های پشت فیلم‌های فاجعه‌باری مثل «ادیسه ستاره‌ای» باشید که جوری رفتار می‌کنن انگار هر تشابهی با دنیای واقعی کاملاً تصادفی و اتفاقی بوده!). بیشتر فیلم سال ۱۹۶۶ ساخته شده بود ولی بودجه‌شون تمام شد و این کاملاً تو فیلم مشخصه. حتی پول نداشتن اوج داستان رو اون‌طور که می‌خواستن دربیارن و معلومه—فیلم خیلی ناگهانی تموم می‌شه. اما با همه این‌ها، این آزمایش عجیب از سناریوی تحمیلی آدم و حوا در فضای بیرونی به عنوان آینده زمین بدک نیست—و تازه دو نسل بعد، توی «میان‌ستاره‌ای» کریستوفر نولان بود که این ایده با شرافت انسانی و اصالت هنری به بهترین شکل پیاده شد.