Im Schloß der blutigen Begierde

Im Schloß der blutigen Begierde

در یک قلعه قدیمی، دانشمندی دیوانه تلاش می‌کند تا با عمل جراحی، دختر مرده‌اش را دوباره زنده کند، اما برای این کار به اعضای بدنی نیاز دارد که دسترسی به آن‌ها ندارد. مشکلا او زمانی حل می‌شود که گروهی از مهمانان مستِ یک مهمانی، اتفاقی وارد قلعه‌اش می‌شوند.

سال انتشار: 1968 کارگردان: Adrian Hoven ژانر: Horror نویسندگان: Jesús Franco، Adrian Hoven، Eric Martin Schnitzler امتیاز: 4.6

راهنمای والدین Im Schloß der blutigen Begierde

نقدها و نظرات

Wuchak (منتقد)

امتیاز: 4

**_قصر فیلم‌سازانِ فازِ ال‌اس‌دی در اواسط دهه ۶۰ میلادی_**
چندتا مهمونِ پولدار و اعیانی توی زاکسنِ امروزی مجبور میشن شب رو توی یه قلعه‌ی ترسناک بگذرونن. این اتفاق برای «کُنت» گوشه‌گیر (با بازی هاوارد ورنون) خیلی هم خوب میشه، چون شدیداً دلش می‌خواد دختر تازه‌درگذشته‌اش رو دوباره زنده کنه. فیلم «قصر گوشت زنده» (Castle of the Creeping Flesh - 1968) محصول آلمان غربی، که اسم اصلیش (ترجمه‌شده) «در قلعه شهوت خونین» بود، یه اثر ترسناکِ قصر‌محوره که توسط کارگردان فیلم بدنام «نشان شیطان» ساخته شده که دو سال بعدش اکران شد. این فیلم در ادامه سنت فیلم‌های قدیمی‌تری مثل «وحشت» (The Terror) و «چاه خونین وحشت» (Bloody Pit of Horror) ساخته شد؛ اثراتی که بعداً روی فیلم‌هایی مثل «کابوس شیطان»، «بارون بلاد»، «زوزه ۵: باززایی» و «زیرگونه‌ها» تاثیر گذاشتن. بهترین نقطه‌قوت همه‌شون اون فضای ترسناک و مرموزِ قلعه‌ست، اما این فیلم راحت بدترین فیلم بین همه‌شونه و رسماً میشه به عنوان «یوروترش» (زباله اروپایی) دسته‌بندیش کرد.

کل پرده اول به اندازه کافی جذاب هست، پرده دوم هم یه چیزایی از هراس گوتیکِ دراکولا و فرانکنشتاین قرض می‌گیره. اما به محض اینکه شخصیت‌های نه‌چندان موجه داستان شب رو توی قلعه می‌مونن، داستان توی نمای نزدیکِ بی‌مزه و ابلهانه از جراحی قلب باز و ابهامات خسته‌کننده گیر می‌کنه، دیگه صحنه مسخره و تابلوی خرس ساختگی بماند! حتی فیلم «شب عروسی شیطان» هم در مقایسه با این، منسجم و منطقی به نظر می‌رسه. ژانین رینو (در نقش ورا) و الویرا برندورف (در نقش النا) به اندازه کافی جذاب هستن و برای کسایی که علاقه دارن، نیمه‌برهنه هم نشون داده میشن، اما حداقل برای من، فاقد اون چیزای اساسی بودن که بتونه توجه آدم رو جلب کنه. از اون طرف، میشل لموین (در نقش بارون براک) چشما دیوونه‌وار و جالبی داره و اسب‌سواری توی قلب اروپا هم قشنگه، اما خب کل نکات مثبت فیلم در همین حد خلاصه میشه.

فیلم «وحشت» اثر راجر کورمن هرچقدر هم کم‌خرج و سرسری ساخته شده بود، در مقایسه با این فیلم یه شاهکار هنری به حساب میاد. حتی فیلم «و حالا جیغ کشیدن شروع می‌شود» هم سرتره (که خداییش نیمه دوم خوبی داره، درست برعکس این یکی).

زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۴ دقیقه‌ست، توی شمال شرقی اتریش در قلعه کروزنشتاین (Burg Kreuzenstein)، لئوبندورف، اتریش سفلی و اورورباخ و کورنویبورگِ نزدیک اون فیلم‌برداری شده.
نمره: C-

2023-10-24