Journey to the Center of Time

CinemaSerf (منتقد)

یه گروه از دانشمندان دارن توی پیوستار فضا-زمان دستکاری می‌کنن و هم‌زمان کلی خرج روی دست یه سرمایه‌دار به اسم «استنتون» (با بازی اسکات برادی) می‌ذارن. به نظر می‌رسه اون‌ها می‌تونن بدون مشکل به ۲۴ ساعت گذشته برگردن، اما با وجود دو سال تلاش، نتونستن این زمان رو بیشتر کنن! به «دکتر گوردون» (با بازی آبراهام سوفائر) و تیمش یه ضرب‌الاجل داده میشه: یا موفق بشن یا دیگه خبری از پول نیست. حالا اون‌ها باید از لیزر پیشرفته‌شون استفاده کنن و با فشار آوردن به دستگاه تا مرزهای خطر، موفق میشن ۵۰۰۰ سال به آینده برن؛ جایی که می‌بینن ساکنان زمین با یه نابودی قریب‌الوقوع روبرو هستن. آیا می‌تونن به آزمایشگاهشون برگردن و جلوی این فاجعه بزرگ رو بگیرن؟

فیلم یه پیام اخلاقی کوچیک، شاید مربوط به دوران جنگ سرد، داره: اگه بشر در آینده هم همین‌قدر جنگ‌طلب بمونه، سیاره‌مون نابود میشه. اما جدا از این، داستان خیلی دیر راه می‌افته و وقتی هم که شروع میشه، از ساده‌ترین طراحی صحنه‌ها و جلوه‌های ویژه‌ای که تا حالا دیدم استفاده می‌کنه که با بازی‌های واقعاً خشک و بی‌روح بازیگرا همراه شده. بعضی وقت‌ها به نظر می‌رسه کل کار رو فقط با یه دوربین ساختن و بعد از هر خط دیالوگ (که واقعاً پیش‌پاافتاده‌ست)، دوربین رو جابه‌جا می‌کردن تا دیالوگ نفر بعدی رو ضبط کنن؛ همین باعث شده ریتم فیلم مثل یه موشک گیرکرده توی عسل، کند و لخت باشه! هرچند بعضی جاها من رو یاد فیلم به مراتب بهتر «این زمین جزیره» (This Island Earth - 1955) انداخت، اما در کل یه اثر واقعاً ضعیف و بی‌ارزشه که باعث میشه تماشای این ۸۰ دقیقه براتون مثل یه قرن بگذره!