The Sorcerers
پروفسور مونتسرات، هیپنوتیزم‌کننده بزرگ، روشی برای کنترل ذهن و شریک شدن در احساسات سوژه‌هایش توسعه داده است. او و همسرش استل، این روش را روی مایکل راسکو امتحان می‌کنند و از «جایِ» این مرد جوان‌تر بودن لذت می‌برند. اما استل به زودی شیفته قدرتِ کنترلِ راسکو و لذت‌های نیابتی حاصل از آن می‌شود. او تا کجا پیش خواهد رفت و آیا پروفسور می‌تواند به موقع جلوی او را بگیرد؟
سال انتشار: 1967 کارگردان: Michael Reeves ژانر: Horror، Sci-Fi نویسندگان: Michael Reeves، Tom Baker، John Burke امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
نشئه بودن بدون تاوان! فیلم «جادوگران» (The Sorcerers) به کارگردانی مایکل ریوز ساخته شده که فیلم‌نامه رو هم همراه تام بیکر بر اساس ایده اولیه‌ای از جان برک نوشته. بوریس کارلوف، ایان اوگیلوی، کاترین لیسی، ویکتور هنری و الیزابت ارسی در این فیلم بازی می‌کنن. موسیقی از پل فریس و فیلم‌برداری اثر استنلی ای. لانگ هست.
وقتی دانشمند مسنی به نام مارکوس مونتسرات (کارلوف) یک دستگاه هیپنوتیزم جدید رو روی جوان بی‌حوصله‌ای به نام مایک راسکو (اوگیلوی) امتحان می‌کنه، خودش و همسرش متوجه میشن که می‌تونن کارهای او رو کنترل کنن و هر چیزی که حس می‌کنه رو تجربه کنن. در ابتدا این کشف بسیار لذت‌بخشه، اما استل (لیسی)، همسر مارکوس، زیاده‌خواهی می‌کنه و خیلی زود اوضاع رنگ و بوی کاملاً غیراخلاقی به خودش می‌گیره.
مایکل ریوز متأسفانه در سن ۲۵ سالگی بر اثر اوردوز تصادفی درگذشت، اون هم بعد از خلق شاهکار سینمای بریتانیا یعنی «Witchfinder General». او قبل از اون، «جادوگران» رو کارگردانی کرد؛ یک اثر به همان اندازه درخشان، ترکیبی از علمی‌تخیلی و ترسناک که لحنی کاملاً بدبینانه و تاریک داره. بودجه زیادی در اختیار این کارگردان جوان و بااستعداد نبوده، اما اصلاً مهم نیست؛ اتفاقاً به نفع فیلم هم تمام شده، چرا که دو فرد مسن (کارلوف فوق‌العاده و لیسی بی‌نظیر) تجربه زیسته خودشون رو از طریق ماجراجویی‌های نادرست راسکو (اوگیلوی با چهره‌ای معصوم که بی‌حوصلگیِ یک جوانِ جویای هیجان رو عالی بازی می‌کنه) به دست میارن. اما هیجان اصلی داستان اینجاست که دانشمند (کارلوف) خودش متوجه میشه اوضاع داره از کنترل خارج میشه و سعی می‌کنه جلوی همسر زیاده‌خواهش رو برای ارتکاب جنایات فجیع بگیره.
فیلم در بستر لندنِ شاد و پرشور دهه شصت، با دامن‌های کوتاه، موسیقی پاپ بریتانیایی و موتورهای نورتون که یادآور آن دوران هستند، حس و حال زمانه خودش رو کاملاً ثبت می‌کنه. ترکیب فضای سایکدلیک با علمی‌تخیلی و وحشتِ بی‌اخلاق همراه با حسرت‌های تلخ، این فیلم رو به یک اثر بسیار اورجینال تبدیل کرده. از نظر مفهومی، همان‌طور که منتقدانی که وقت صرف این کلاسیکِ دیده نشده کردند اشاره کرده‌اند، فیلم می‌گه «جوانی حیفه که تلفِ جوان‌ها بشه» و در عین حال ما بیننده‌ها رو هم روی صندلی استعاره می‌نشونه. اینکه آیا ریوز قصد داشته نقد نیش‌داری بکنه را هرگز نخواهیم فهمید، اما با توجه به اینکه فیلم‌های ترسناک و طرفداران تشنه به خونِ آن‌ها تا هزاره جدید چطور تکامل پیدا کردند، ارزش فکر کردن داره. آیا مایکل ریوز یک فیلم‌ساز صاحب‌سبک و آینده‌نگر بود؟
از نقش‌آفرینی لیسی که یکی از هیولاهای فراموش‌شده تاریخ سینمای روانی/ترسناک رو زنده می‌کنه گرفته، تا پایان‌بندی تلخ و بدون تخفیف، «جادوگران» لحظه‌ای از جریحه‌دار کردن حواس مخاطب دست برنمی‌داره. فیلمی اورجینال از یک کارگردان صاحب‌سبک که شایسته دیده شدنِ بسیار بیشتریه.
امتیاز: ۸/۱۰
Wuchak (منتقد)
**_قدرت باعث فساد می‌شود و قدرت مطلق، فساد مطلق می‌آورد_**
در لندن، زن و شوهر مسنی (بوریس کارلوف و کاترین لیسی) دستگاه هیپنوتیزم جدیدشون رو روی مرد جوانی (ایان اوگیلوی) امتحان می‌کنند و متوجه می‌شوند که می‌توانند رفتارهای او را کنترل کنند. شاید این یک پیشرفت علمی باشد، اما آیا اخلاقی است؟ الیزابت ارسی و ویکتور هنری نقش دوستان این جوان را بازی می‌کنند.
با نامی مثل «جادوگران» (The Sorcerers - ۱۹۶۷) ممکن است فکر کنید فیلم درباره جادوگران زمان‌های قدیم است، اما در واقع یک اثر علمی‌تخیلی/ترسناک در لندن مدرنِ آن زمان است که توسط یکی از رقبای کوچک تر شرکت همر ساخته شده. شنیدم منتقدی این فیلم را به خاطر مفهوم به زعم خودش خنده‌دارش کوبیده بود، اما خب گمانم به همین دلیل است که به آن می‌گویند علم _تخیلی_!
کارلوف با ۷۹ سال سن به پایان دوران کاری خود نزدیک می‌شد، در حالی که شاید ایان اوگیلوی را به عنوان قهرمان فیلم «Witchfinder General» (۱۹۶۸) به یاد داشته باشید. فیلم از نظر حضور بازیگران زن هم موفق است؛ الیزابت ارسی خیره‌کننده در نقش اصلی، همراه با سوزان جرج جوان در نقش دوست‌دختر سابق قهرمان داستان و سالی شریدان در نقش خواننده کلوب شبانه. این فیلم گزینه خوبی برای سرک کشیدن به لندنِ اواسط دهه ۶۰ است. شخصیت اصلی عالی است (یا دقیق‌تر بگویم، قربانی عالی است)، زن‌ها فوق‌العاده زیبا هستند، مفهوم داستان جذاب است، پیام اخلاقی قوی دارد و اکشن مناسبی هم در آن به چشم می‌خورد.
مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه است و تماماً در لندن فیلم‌برداری شده.
نمره: -B / B