Братья Карамазовы

CinemaSerf (منتقد)

اگه نسخه معروف‌تر این اقتباس از رمان داستایوفسکی رو که سال ۱۹۵۶ با بازی یول برینر ساخته شده دیده باشید، کلیت داستان این برادرها یعنی «دیمیتری» (Mikhail Ulyanov)، «ایوان» روزنامه‌نگار جاه‌طلب (Kirill Lavrov) و «آلیوشا» (Andrey Myagkov) رو می‌دونید. به لطف مادر مرحومشون، اون‌ها از یه خانواده مرفه هستن و همون‌طور که انتظار می‌ره، بزرگ که شدن مسیرهای کاملاً متفاوتی رو در زندگی پیش گرفتن. آخری رو به کلیسا آورده، اولی یه جورایی ولگرده و «ایوان» بیشتر تیپ فلسفی داره. این وسط، پدر بدعنقشون «فئودور» (Mark Prudkin) عملاً «دیمیتری» سرباز و قمارباز رو به حال خودش رها کرده. عشق و محبت خیلی کمی تو این خانواده جریان داره، شاید به جز «آلیوشای» جوان که نگاه کلیش به زندگی یه جور سادگی معصومانه و بخشنده داره؛ اما در غیر این صورت، این‌ها مردهایی هستن که با وجود ژن مشترک، روز به روز بیشتر از هم فاصله می‌گیرن.

با جلو رفتن داستان، نه تنها روابط خانوادگی، بلکه پای زن‌ها هم وسط میاد و ماجرا پیچیده‌تر می‌شه. مخصوصاً «دیمیتری» که می‌بینه قماربازی‌اش چطور عشقش به «گروشنکا» (Lionella Pyryeva) رو به خطر انداخته و همین به پدرش یه فرصت شیطنت‌آمیز میده تا بالاخره جلوی ولخرجی‌های پسرش رو بگیره.

این فیلم یه اقتباس نسبتاً وفادار به کتابه که در سه فصل روایت می‌شه؛ هم‌زمان با بزرگ شدن برادرها، روابطشون هم دچار فراز و نشیب می‌شه. بازی میاگکوف احتمالاً بیشتر به دل من نشست؛ در نقش مردی با معنویت ذاتی که نه تنها باید با یه جامعه در حال تغییر کنار بیاد، بلکه با تردیدهایی در ایمان خودش روبرو می‌شه که واقعاً آمادگی رویارویی باهاشون رو نداره. پرودکین هم در نقش پدر بازی قوی‌ای ارائه میده و خود داستان هم ترکیبی از جاه‌طلب، شهوت و عشق رو با مذهب و تا حدی آزادی به تصویر می‌کشه که حسابی آدم رو به فکر فرو می‌بره. البته چون قراره یه اثر سرگرم‌کننده باشه، بخش‌هایی از متن اصلی حذف شده و شاید تو این تولید که گاهی اوقات می‌تونه کمی خشک و بی‌روح باشه، یه سری کلیشه‌ها هم در قالب مجوزهای سینمایی به کار رفته باشه؛ اما با این حال، هنوز هم فیلمی بسیار چالش‌برانگیز و حتی دقیق برای تماشا کردن به حساب میاد و شاید حتی ترغیبتون کنه که برید رمانش رو بخونید.