Die sieben Männer der Sumuru

Die sieben Männer der Sumuru

جف ساتون با یک چمدان حاوی ۱۰ میلیون دلار وارد ریودوژانیرو می‌شود و گانگستر قدرتمند، سر ماسیوس، نوچه خود کارل را به همراه گانگسترهایش می‌فرستد تا جف را تعقیب کنند و پول را به چنگ بیاورند. جف رابطه‌ای با لزلیِ مانیکوریست برقرار می‌کند و موفق می‌شود از دست گانگسترهای سر ماسیوس فرار کند. در همین حال، سومورو، رهبر زنان شهر فمینا که می‌خواهد مردان را شکست دهد و دنیا را تسخیر کند، جف را دستگیر می‌کند و با این انتظار که پول را به دست آورد، او را به فمینا می‌آورد. سومورو چندین زندانی را در قفس‌های شیشه‌ای حبس کرده است، از جمله اولا روسینی، که جف ساتون را می‌شناسد. جف به اولا فاش می‌کند که آمدنش بخشی از نقشه‌ای برای نجات او از دست سومورو است. جف ساتون به مهره‌ای در میان جنگ بین ماسیوس و سومورو تبدیل می‌شود.

سال انتشار: 1969 کارگردان: Jesús Franco ژانر: Action، Adventure نویسندگان: Harry Alan Towers، Sax Rohmer، Franz Eichhorn امتیاز: 4.2

راهنمای والدین Die sieben Männer der Sumuru

نقدها و نظرات

Wuchak (منتقد)

امتیاز: 5

**_ماجراجویی جاسوسی کیچ و باحالِ اواخر دهه ۶۰ با ریچارد ویلر و ارتش فمینیست‌هایِ تندروی جذاب_** یک مرد خوش‌تیپ در مأموریتی در ریو (ریچارد ویلر) بین یک گانگستر (جورج سندرز) و افرادش (هربرت فلاشمن) و یک زن فریبنده (شرلی ایتون) که می‌خواهد با ارتش فمینیست‌های مسلح به مساتیرگلوله‌زن بر جهان حکومت کند، گیر افتاده است. فیلم «دختری از ریو» (با نام دیگر «ریو ۷۰») که در سال ۱۹۶۹ اکران شد، دومین قسمت از یک دوگانه پس از «چشمان میلیون دلاری سومورو» (۱۹۶۷) است؛ فیلمی که من هرگز ندیده‌ام و نیازی هم نیست آن را تماشا کنید تا بتوانید این یکی را درک کنید (یا تحملش کنید). «دختری از ریو» یک فیلم ماجراجویی جاسوسی دلفریب و سطح‌پایین از اواخر دهه ۶۰ است که المان‌هایی از «آن مرد اهل ریو» (۱۹۶۴)، فیلم «ببوس من، هیولا» اثر فرانکو (۱۹۶۹)، «تهاجم دختران زنبوری» (۱۹۷۳) و فیلم‌های جیمز باند در همان دوره را با هم ترکیب کرده است، البته بدون بودجه و فیلمنامه جذابی که آن‌ها داشتند. اگر به این نوع فیلم‌ها علاقه دارید، احتمالاً از «ریو» لذت خواهید برد. درست مثل «ببوس من» و «تهاجم»، اینجا هم کلی صحنه‌های پرکننده و سکانس‌های خسته‌کننده متناظر وجود دارد. کامل ۳۵ دقیقه از زمان فیلم را می‌شد (و باید) برید تا فیلم جذاب‌تر شود، اما در آن صورت دیگر «فیلم بلند» محسوب نمی‌شد، که به همین دلیل است فیلمسازان مطالب پرکننده خسته‌کننده را اضافه می‌کنند. چیزی که فیلمی مثل این را ارزشمند می‌کند، استایل شیکِ اواخر دهه ۶۰، عناصر عجیب و غریب جاسوسی و زن‌ها هستند. ایتون، همان دختر طلایی‌رنگ فیلم «گلدفینگر» (۱۹۶۵)، با کمک‌های خوب مارتا رِوِس (اولا)، بنی کاردوسو (یانا)، الیسا مونتس (ایرنه) و ماریا روم (لزلی)، رهبری این بخش را بر عهده دارد. ایتون در مصاحبه‌ای گفت که در هواپیما در مسیر بازگشت از ریو گریه کرده است زیرا فیلمسازی بسیار خسته‌کننده بوده و او به شدت می‌خواسته پیش شوهر و فرزندانش باشد. قابل درک است که این آخرین فیلم او بود. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۴ دقیقه است و (همان‌طور که مشخص است) در ریودوژانیرو، برزیل فیلمبرداری شده و کارهای استودیویی آن در اسپانیا انجام شده است. نمره: C

2018-02-25

stackkorora (منتقد)

امتیاز: 2

این فیلم بیشتر شبیه پورنوگرافی نرم بود تا یک فیلم واقعی و بیشتر شامل نماهای طولانی و بی‌هدف دوربین بود تا هر چیز دیگری. شخصیت‌ها تقریباً بی‌هدف، بازیگری افتضاح و داستان گیج‌کننده است - واقعاً فکر می‌کنم این فیلم فقط برای نشان دادن زنان با لباس‌های باز ساخته شده بود. من به زور فیلم را با تفسیر رایفتراکس تمام کردم که حداقل چیزی سرگرم‌کننده در این فیلم عجیب ارائه می‌داد.

2019-04-11

Tourma (منتقد)

لباس‌های نوارهای کناری و لاتکس نوچه‌ها، حدود ۸۰ درصد دلیل تماشای این فیلم است. ...ما باید شنل‌های ابریشمی را دوباره مد کنیم.

2024-06-12