The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde

Wuchak (منتقد)

**_مگه میشه جک پالانس نقش دکتر جکیل و آقای هاید رو بازی کنه و بد از آب دربیاد؟_** درست زمانی که دَن کرتیس با سریال «سایه‌های تاریک» (Dark Shadows) به شهرت می‌رسید، این نسخه تلویزیونی رو از رمان کوتاه ۱۸۸۶ رابرت لویی استیونسون ساخت. داستان‌های کمی پیدا میشن که به اندازه این قصه بارها و بارها روایت شده باشن. چیزی که این نسخه رو خاص می‌کنه، بازی پرانرژی پالانسه و البته تایم دو ساعته‌اش که خیلی از اقتباس‌های دیگه طولانی‌تره. هرچند به نظرم به اندازه فیلم «دو چهره دکتر جکیل» کمپانی همر که هشت سال قبل ساخته شد سرگرم‌کننده نیست، اما حداقل هم‌سطح فیلم «من، هیولا» با بازی کریستوفر لی هست که سه سال بعد اومد. منتها این فیلم چهل دقیقه طولانی‌تره و همین باعث میشه درام بیشتری داشته باشه، چون وقت کافی برای پرداختن به شخصیت‌ها می‌ذاره. شباهت‌هایی هم به فیلم بعدی کرتیس یعنی «خفه‌کننده شب» داره.
شاید بیلی وایتلا رو از فیلم «گوشت و شیاطین» در هشت سال قبل‌تر یادتون بیاد. همون سالی هم که این فیلم رو بازی کرد، در نقش مادر جذاب شخصیت هیلی میلز توی «عصب متورم» (که یه جورایی تقلید از روانی هیچکاک بود) ظاهر شد. استایل و حس‌وحال خاصش رو واقعاً دوست دارم.
یکی از نقاط ضعف کار اینه که قیافه دکتر جکیل و آقای هاید بیش از حد شبیه هم هست؛ طوری که اصلاً جور درنمیاد بقیه شخصیت‌ها بگن اصلاً شبیه هم نیستن! به‌خصوص که قد و هیکلشون یکیه، بماند که مدل لباس‌های مشکی دوره‌ی ویکتوریایی‌شون هم عین همه. تیم گریم رسماً فقط یه پیوند ابرو، موی سیاه و یه مشت گریم غلیظ روی صورتش اضافه کرده تا بشه آقای هاید! درست مثل قضیه کریستوفر لی در «من، هیولا»، اینجا هم عملاً باید خودتون رو بزنید به اون راه و وانمود کنید هاید با اون چیزی که واقعاً توی فیلم می‌بینید فرق داره.
فیلم سال ۱۹۶۷ در تورنتو، توی منطقه دیستیلری (به‌عنوان لندن عصر ویکتوریا) و هنرستان آلن گاردنز فیلم‌برداری شده. نمره: -B