Nobody Runs Forever
راد تیلور (Rod Taylor) در نقش پلیسی ظاهر می‌شود که مأموریت دارد پرونده حساسی را تحویل دهد؛ یک شهروند استرالیایی که در حال حاضر به عنوان کمیسر عالی مذاکرات صلح فعالیت می‌کند و به خاطر اتهام قدیمی قتل تحت تعقیب است. مذاکرات بسیار حساس‌تر از آن است که به هم بخورد، بنابراین تیلور در نهایت کریستوفر پلامر (Christopher Plummer) را زیر نظر می‌گیرد که در حال پیش بردن مذاکرات است، و متوجه می‌شود برخی آنقدر می‌خواهند این مذاکرات شکست بخورد که کشتن پلامر را راهی بدیهی برای متوقف کردن آن می‌دانند.
سال انتشار: 1968 کارگردان: Ralph Thomas ژانر: Action، Drama، Thriller نویسندگان: Jon Cleary، Wilfred Greatorex امتیاز: 6.1راهنمای والدین Nobody Runs Forever
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_جایگزینی واقع‌گرایانه برای جیمز باند در دهه ۶۰_**
یک کارآگاه استرالیایی (با بازی راد تیلور) به لندن فرستاده می‌شود تا کمیسر عالی (کریستوفر پلامر) را به جرم احتمالی ارتکاب جنایت در سال ۱۹۵۱ به کشور بازگرداند، اما او درگیر مذاکرات حساس صلح سازمان ملل می‌شود و ناگفته نماند که باید با یک افشاگر و تلاش‌ها برای ترور هم دست‌وپنجه نرم کند. فیلم «کمیسر عالی» (۱۹۶۸) که با نام «هیچ‌کس برای همیشه دوام نمی‌آورد» هم شناخته می‌شود، اگر به دنبال جایگزینی خیلی باورپذیرتر و مبتنی بر دیالوگ برای فیلم‌های جیمز باند با بازی شان کانری هستید، به اندازه کافی کار راه انداز است. کلایو رویویل به عنوان یک پیشخدمت غرغرو سرگرم‌کننده است، در حالی که کالوین لوکارت خوش‌تیپ به عنوان یک آمریکایی درگیر در روند دیپلماتیک جلب توجه می‌کند. دالی لاوی با ظاهر عجیب‌وغریبش در بخش زنانه خودنمایی می‌کند. شخصیت او درگیر یک سکانس عاشقانه غیرقابل باور می‌شود که در رمان سال ۱۹۶۶ وجود نداشت (سازندگان مشخصاً می‌خواستند داستان را برای سینماگران جذاب‌تر کنند). کامیلا اسپارو و لیلی پالمر هم در فیلم حضور دارند.
چیز بیش از حد مکانیکی در این فیلم وجود دارد. کارگردان خودش را یک «کارگر دستمزد بگیر» توصیف کرده و آن را «بدک نیست» رد کرده بود. من پول زیادی در سینما برای دیدن آن خرج نمی‌کنم، اما اگر حوصله یک درام/تریلر پرحرف شهری بزرگ از دهه ۶۰ با کلی توطئه سیاسی و بازیگران باکیفیت را دارید، برای سرگرمی خانگی به اندازه کافی لذت‌بخش است. این اولین فیلم از دو فیلمی بود که کارآگاه استرالیایی، اسکوبی مالون، در آن‌ها حضور داشت؛ فیلم دیگر در سال ۱۹۷۵ با عنوان «اسکوبی مالون» منتشر شد، بدون اینکه راد تیلور در آن نقش‌آفرینی کند. زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۱ دقیقه است و در استودیوهای پینوود در غرب لندن و همچنین خود شهر از جمله ویمبلدون فیلمبرداری شده است. تصاویری از سیدنی هم وجود دارد و به نظر می‌رسد سکانس افتتاحیه در مناطق دورافتاده استرالیا فیلمبرداری شده است.
نمره: B/B-