Joe... cercati un posto per morire!

CinemaSerf (منتقد)

دیدن این فیلم راستش کمی غم‌انگیزه. نه به خاطر اینکه داستانش غم‌انگیزه، بلکه به این دلیل که نشان می‌ده جفری هانتر چقدر از دوران اوجش فاصله گرفته و افت کرده. یک زن و شوهر دارند از معدن طلای خود در برابر راهزن‌ها دفاع می‌کنند (آن هم با دینامیت!) که شوهر زیر یک واگن واژگون‌شده گیر می‌افته. حالا «لیسا» (پاسکال پتی) به جای اینکه از اسبش برای کنار زدن تیرهای چوبی استفاده کنه، راه می‌افته تا کسانی رو پیدا کنه که به کمکش بیایند. طبق انتظار، به گروهی از اراذل و اوباش برمی‌خوره که تا زمانی که طلاها یا خودش - یا ترجیحاً هر دو - رو به دست نیاورند، با کمال میل حاضرند کمک کنند! با این حال ممکن میشه «جو» (هانتر) - سرباز سابق کنفدراسیون - کمی بیشتر از بقیه شرف و جوانمردی داشته باشه و البته وقتی به معدن می‌رسند به زودی این موضوع رو می‌فهمیم! اضافه کنید به این، واقعیت اینه که باند اصلی راهزن‌ها به رهبری «چاتو» (ماریو داردانلی) هم از اهداف خودشون برای تصاحب طلا دست برنداشتند و همین موضوع فیلم رو به یک وسترن محاصره‌ای و انفجاری تبدیل می‌کنه که هیچ‌کس نمی‌تونه به کس دیگه‌ای اعتماد کنه. آدولفو لاسترتی در نقش «کشیش رایلی» بی‌رحم تا حدی سرگرم‌کننده‌ست، اما در غیر این صورت، این یک وسترن اسپاگتی ارزان‌قیمت و سرپاییه که مشخصه خیلی سریع، با بودجه کم و بدون توجه به یک فیلم‌نامه یا ارزش‌های تولید درست و حسابی ساخته شده. هیچ حس و شیمی بین هانتر و پتی وجود نداره و در واقع کل کار یک حالت زننده و ناخوشایند داره که اصلاً به دل من نشست.