The One and Only, Genuine, Original Family Band
گروه موسیقی خانواده باوئر از کمیته ملی حزب دموکرات می‌خواهند تا در کنوانسیون سال ۱۸۸۸ ترانه‌ای در حمایت از گرُوِر کلیولند اجرا کنند، اما به اصرار خواستگار دختر بزرگشان تصمیم می‌گیرند به منطقه داکوتا نقل مکان کنند. در آنجا، پدربزرگ باوئر با عقاید طرفدارانه‌اش از کلیولند دردسرساز می‌شود، چرا که اکثر ساکنان داکوتا جمهوری‌خواه هستند و امیدوارند این منطقه به جای یک ایالت، به دو ایالت (داکوتای شمالی و جنوبی) تقسیم شود تا بتوانند چهار سناتور جمهوری‌خواه را به واشنگتن بفرستند. کلیولند با این طرح مخالف بود و از ارائه آن به کنگره خودداری می‌کرد. در نهایت، با وجود اینکه کلیولند اکثریت آرای مردمی را به دست می‌آورد اما هریسون به لطف آرای مجمع گزینندگان پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری می‌شود؛ اهالی داکوتا (به‌ویژه این زوج جوان درگیر اختلاف) تصمیم می‌گیرند در صلح کنار هم زندگی کنند و کلیولند نیز پیش از ترک کاخ سفید، به هر دو داکوتا (همراه با دو ایالت طرفدار دموکرات‌ها تا توازن قدرت حفظ شود) رسمیت ایالتی می‌دهد.
سال انتشار: 1968 کارگردان: Michael O'Herlihy ژانر: Comedy، Drama، Family نویسندگان: Lowell S. Hawley، Laura Bower Van Nuys امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
r96sk (منتقد)
نزدیک بود فیلم خوبی بشه، اما برای من در نهایت خسته‌کننده‌تر از اون چیزی شد که سرگرم‌کننده باشه. فیلم The One and Only, Genuine, Original Family Band هم نکات مثبت داره و هم منفی. من بیشتر از بازی والتر برنان و بادی ابسن لذت بردم و لسلی آن وارن هم دوست‌داشتنیه. کرت راسل جوان و همسر آینده‌اش گلدی هان هم توی فیلم حضور دارن. در عین حال، بعضی از آهنگ‌ها هم ریتمیک و جذابن. با این حال، مشکل اصلی من با پلات و ریتم فیلمه. داستان چندان جذاب نیست و خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم سیاسیه؛ این قضیه فی‌نفسه بد نیست، ولی اواخر فیلم عملاً تبدیل به داد و بیدادهای الکی می‌شه — شاید با توجه به فضای سیاست واقعی باشه، ولی تماشاش توی قالب فیلم اصلاً لذت‌بخش نیست. می‌تونستن راحت ۲۰ دقیقه از زمان فیلم رو هم کم کنن. همون‌طور که گفتم، کم مونده بود ازش خوشم بیاد، ولی پایان‌بندیش باعث شد امتیازم همین چیزی بشه که ثبت کردم. در کل فیلم بدی نیست البته.
2021-01-28