Wild in the Streets
مکس فراست ۲۲ ساله و ثروتمند (با نام اصلی مکس جیکوب فلاتو جونیور) یک ابرستاره موسیقی راک است که برای خودش امپراتوری بسزایی دارد. او روابطش را با والدینش قطع کرده، به‌ویژه به دلیل کنترل‌گری‌های مادر سلطه‌جویش، دافنه فلاتو؛ همان کنترلی که مکس علیه‌اش شورش کرده و هنوز هم با جمع کردن اطرافیانی کلاً جوان به طغیان ادامه می‌دهد، چرا که معتقد است جوانان بهتر از کسانی فهم دارند که حتی چند سال از آن‌ها بزرگ‌ترند. از نظر سنی، مسن‌ترین عضو گروهش دوست‌دختر ال‌اس‌دی‌مصرف‌کنه‌اش سالی لروی ۲۴ ساله (ستاره سابق خردسال) است و جوان‌ترین عضو، بیلی کیج ۱۵ ساله، فارغ‌التحصیل حقوق ییل، مشاور اقتصادی و گیتاریست بند اوست. مکس تصمیم می‌گیرد از جانبی فرگوس، نماینده ۳۷ ساله کنگره که از حزب دمکرات برای کرسی سنای کالیفرنیا نامزد شده، حمایت کند، چرا که یکی از برنامه‌های جانبی کاهش سن رای‌دهی به ۱۸ سال است. جانبی با خوشحالی این حمایت را می‌پذیرد چون مکس نفوذ بالایی روی جوانان دارد. اما وقتی مکس می‌بیند جانبی در سیاست‌هایش قدم‌های بلندی برنمی‌دارد — مکس معتقد است سن رای‌دهی باید ۱۴ سال باشد تا کسی مثل بیلی هم رای دهد — مکس تصمیم می‌گیرد تشکیلات سیاسی خودش را راه بیندازد. ابتدا در چارچوب قوانین موجود و سپس با ورود به بدنه قدرت، قوانین را تغییر دهد تا قدرت را از «پیرها» (که او و تیمش هر کس بالای ۳۴ سال را پیر می‌دانند) به جوانان منتقل کند. حالا سوال این است که مکس و گروهش برای تحقق رؤیایشان تا کجا پیش خواهند رفت و حاکمیت برای متوقف کردن او و پیروانش چه خواهد کرد.
سال انتشار: 1968 کارگردان: Barry Shear ژانر: Comedy، Drama، Music نویسندگان: Robert Thom امتیاز: 5.9راهنمای والدین Wild in the Streets
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_هجویه جاه‌طلبانه دهه ۶۰ درباره فرهنگ جوانان؛ سرگرم‌کننده اما با روایتی خسته‌کننده_**
یک بند موسیقی جدید در کالیفرنیای جنوبی با رهبری مکس فراست (کریستوفر جونز) کاریزماتیک به شهرت می‌رسد. او از موقعیت خود برای متحد کردن جوانان استفاده می‌کند و در دوران پرالتهاب جنگ ویتنام، با هدف اعطای حق رأی به نوجوانان وارد دنیای سیاست می‌شود. شلی وینترز نقش مادر عجیب‌وغریب مکس را بازی می‌کند، هال هولبروک سناتوری حامی است و میلی پرکینز هم نقش همسر او را دارد.
«وحشی در خیابان‌ها» (۱۹۶۸) یک فیلم کالت است که مسائلی جدی از دهه روان‌گردان ۶۰ را به باد تمسخر می‌گیرد. فیلم بین پیر و جوان یا لیبرال و محافظه‌کار طرف کسی را نمی‌گیرد، بلکه به هر دو جبهه متلک می‌پراند. این اثر حامی الهام‌بخش کمیک‌بوک کوتاه Prez از انتشارات DC در سال ۱۹۷۳ بود. چند ترانه گوش‌نواز دهه شصتی هم توسط باری من و سینتیا وایل برای بند مکس نوشته شده، مثل «Shape of Things to Come» و «Fourteen or Fight»، همراه با چند بخش بامزه مثل صحنه وحشیانه اسیدپاشی/ال‌اس‌دی در اردوگاه سالمندان. علاوه بر این، دیدن ریچارد پرایر ۲۷ ساله در نقش درامر بند هم جالب است.
متأسفانه داستان جاه‌طلبانه فیلم آن‌قدرها جذاب و گیرا نیست که همین موضوع گمنام ماندن فیلم را توضیح می‌دهد. فیلم‌های «Lord Love a Duck» (۱۹۶۶) و «Village of the Giants» (۱۹۶۵) در مجموع برای چنین فازهای عجیب‌وغریبی سرگرم‌کننده‌ترند. اردوگاه‌های بازپروری و دستورات تحمیلی از بالا، مثل کشاندن سالمندان به اردوگاه‌های اجباری و سلب حقوق انسانی آن‌ها، از ویژگی‌های حکومت‌های چپ‌گرا مانند کمونیسم، سوسیالیسم و نازیسم است. اما اشکالی ندارد، چون همه‌چیز برای «هدف والا» است دیگر! (با چشم‌های گردشده و کنایه).
زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در منطقه لس‌آنجلس با چند صحنه در واشنگتن دی‌سی فیلم‌برداری شده است.
نمره: C