In the Year of the Pig

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

مسئله این نیست که فیلم حتماً به یک بازیگر نیاز داشت تا به جای آن صحبت کند، اما واقعاً اگر کسی با لحن و احساس کمی بیشتر در صدایش روایتش می‌کرد خیلی به نفعش می‌شد؛ به‌خصوص که این مستند آرشیوی سعی دارد به ما بفهماند جنگ ویتنام دقیقاً درباره چه چیزی بود. فیلم با پایان دوران هندوچین فرانسه آغاز می‌شود، با معاهداتی نسبتاً ایده‌آلیستی که بین فرانسوی‌ها و مستعمرات سابقشان شکل گرفت، و سپس با استفاده از مجموعه‌ای چشمگیر از گزارش‌ها، ما را از یک سیر زمانی از وقایع بعدی عبور می‌دهد. پایان امپراتوری ویتنام، تجزیه تمام چیزهایی که روزی تحت کنترل اروپا بودند، پیشروی کمونیست‌های تحت حمایت چین و/یا شوروی و البته تلاش‌های ارتش آمریکا برای سر پا نگه داشتن یک دولت طرفدار غرب -بدون توجه به روش‌ها یا پیشینه کسانی که حمایتشان می‌کردند. از نظر تدوین، فیلم بسیار جذاب است چون حداقل تلاش می‌کند تعادلی بین موافقان و مخالفان در کاپیتول هیل ایجاد کند. هشدارهای تاریک جان اف کندی فقید مبنی بر اینکه بمباران‌های مقیاس بزرگ جواب نمی‌دهد و فقط جوانان را به آغوش ویت‌کنگ هل می‌دهد، نادیده گرفته می‌شوند و به نظر می‌رسد وقتی تناژ بمب بیشتری نسبت به کل جنگ جهانی دوم روی این ملت کوچک ریخته می‌شود، این هشدارها به حقیقت می‌پیوندند. در اینجا تصاویر واقعاً نامتجانس زیادی وجود دارد. کشاورزان شالیزار که از مهارت‌های منتقل‌شده از نیاکان بزرگشان استفاده می‌کنند در حالی که تفنگ به دوش دارند؛ مردهای جوانی که چاله‌های بزرگی در زمین حفر می‌کنند تا از حملات هوایی پناه بگیرند. فیلم همچنین از نشان دادن آسیب‌های وارد شده به سربازان پیاده‌ای که روی زمین سینه خیز می‌روند و مجبورند تن‌به‌تن (یا تفنگ‌به‌تفنگ) بدون برتری تکنولوژیک خیره‌کننده‌ای که کشورشان بی‌شک داشت بجنگند، ابایی ندارد. با عمیق‌تر شدن مناقشه، به ما نشان داده می‌شود که این جمعیت تا پیش از این کشاورز، دارد دست‌وپنجه نرم کردن با تسلیحات مدرن و تاکتیک‌های رزمی مدرن را یاد می‌گیرد و با بالا رفتن آمار تلفات در هر دو طرف، سیاستمداران هم به همان اندازه سرسخت‌تر و ریشه‌دوان‌تر می‌شوند. به نظر حقیرانه من، تمام این‌ها نشان‌دهنده پیروزی نهایی دگم‌اندیشی بر بشریت و بی‌احترامی تکان‌دهنده‌ای به فرهنگ‌های غالب بود. آیا واقعاً هیچ‌کس اهمیت می‌داد که بمباران‌های کورکورانه هزاران غیرنظامی را می‌کشد؟ آیا آن‌ها قربانیانی بودند که هر دو طرف آماده پرداختنش برای یک هدف بزرگ‌تر بودند؟ ایالات متحده مصمم بود که اجازه ندهد کمونیسم جای پای بیشتری در آسیا پیدا کند، و ویت‌کنگ جنگی دیرینه را ادامه می‌داد تا این مردم آزاد شوند - از مغول‌ها، از مانچو، از فرانسوی‌ها یا از آمریکایی‌ها. راوی فیلم نه تلاشی می‌کند که ایده‌ای فرموله کند و نه ما را به سمتی تشویق می‌کند. نقل‌قول‌های کاخ سفید، کنگره، وزارت امور خارجه ایالات متحده و همچنین روزنامه‌نگاران و مدیران منطقه‌ای سابق مرتباً یکدیگر را نقض می‌کنند، اما اینجا بیش از حد کافی نظر و تصویر وجود دارد تا خودمان به نتیجه‌گیری‌های کاملاً آگاهانه‌ای برسیم. این فیلم گواهی بر شجاعت فیلم‌برداران است و به وضوح نشان می‌دهد که پس از کلی محتوا که بیهودیگی‌ها و وحشت‌های جنگ جهانی دوم را ثابت کرد، برخی دولت‌ها هنوز فکر می‌کنند جنگی که از اتاقی در هزاران مایلی دورتر هدایت شود، می‌تواند راه حل دائمی ارائه دهد.

2025-07-28