Ittefaq

guy4even (منتقد)

فیلم معمایی و جنایی «اتفاق» (Ittefaq) ساخته یاش چوپرا، برای زمان خودش قطعا یک تجربه نادر در سینمای هندی است. این فیلم مطلقاً هیچ آهنگی ندارد، فاقد هرگونه زیرداستان یا تلاش برای کمدی است، داستانش بیشتر در یک خانه و طی یک شب اتفاق می‌افتد و به همین دلیل فقط یک ساعت و ۴۵ دقیقه زمان دارد که برای فیلم‌های هندی آن زمان یک استثناست. این موضوع کمک می‌کند تا با اثری یکدست، جذاب و متمرکز روبرو باشیم که به بیننده اجازه می‌دهد بدون وقفه روی جریان داستان تمرکز کند. فیلم‌نامه خوب و منسجم نوشته شده و کارگردانی چوپرا بسیار خوب است. توجه او به جزئیات در سرتاسر فیلم واقعاً چشمگیر است (هرچند گاهی کمی کم‌رنگ می‌شود) و فیلم به شکلی لذت‌بخش پر از تعلیق، ترس و هیجان است. فیلم کاملاً متعلق به ناندا است که در نقش رخای دوپهلو و بسیار جذاب، فوق‌العاده ظاهر شده است. چه در نقش یک زن تنها، چه یک زندانی ترسان یا یک اغواگر، او کاملاً متقاعدکننده است، و از همه مهم‌تر اینکه او به شدت جذاب است. من هیچ بازیگر زن نقش اولی را از آن دوران به خاطر نمی‌آورم که این‌قدر بی‌تلفیق و راحت حس‌برانگیز به نظر برسد. او در تمام طول فیلم تنها یک ساری به تن دارد (که این هم بسیار غیرعادی است)، و با این حال در هر صحنه جدید جذاب‌تر و فریبنده‌تر به نظر می‌رسد، بدون اینکه ذره‌ای مبتذل باشد. در پایان، وقتی حقیقت آشکار می‌شود، شخصیتی که من شخصاً بیش از همه با او همدردی کردم، خود او بود. متأسفانه امروزه مردم به ندرت به این بازیگر بااستعداد آن‌قدر که لیاقتش را دارد بها می‌دهند. از طرف دیگر، راجش خانا همیشه قابل باور نیست. او در برخی صحنه‌ها بسیار عالی است، اما در برخی دیگر کاملاً ضعیف عمل می‌کند و با نقشی دست‌وپنجه نرم می‌کند که به نظر می‌رسد برایش بسیار سنگین است. صحنه‌های ابتدایی فیلم که در آن به جرم قتل همسرش متهم می‌شود، نمونه بارز این موضوع است، جایی که او خیلی غیرطبیعی فریاد می‌زند که بی‌گناه است. با این حال، بازیگران مکمل بسیار خوب هستند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، افتخار چشمگیرترین فرد در میان آن‌هاست؛ او نقشی طولانی‌تر و محکم‌تر از نقش‌های کوتاه و گذرا که معمولاً در فیلم‌های دیگر بازی می‌کرد به دست آورده و آن را با کنترل و استایل اجرا کرده است. بیندو، گاجانان جاگیردار، شامی، سوجیت کومار و دیگران همگی در نقش‌های کوچک‌تر بسیار خوب ظاهر شده‌اند. در بخش‌های پایانی، فیلم کمی افت می‌کند، زیرا حس بلاتکلیفی خود را از دست می‌دهد و نسبتاً قابل پیش‌بینی می‌شود. سکانس‌های پایانی بیشتر شبیه یک درام دادگاهی هستند، با این تفاوت که در همین خانه رخ می‌دهند. پایان‌بندی تمام رازها را فاش می‌کند و همه گره‌ها را تنها در چند شات باز می‌کند که بسیار راحت‌طلبانه و تا حدودی ساختگی است. همچنین برخی دیالوگ‌ها واقعاً لوس هستند که می‌شد از آن‌ها اجتناب کرد و این بخش از فیلم بیش از حد شیرین‌بچه‌گانه به نظر می‌رسد. با این اوصاف، من راستش انتظار چیز دیگری را نداشتم؛ چون چندین فیلم دلهره‌آور از بی.آر. چوپرا (تهیه‌کننده فیلم) را دیده بودم و آن‌ها هم همین سبک پایان‌بندی را داشتند. در مجموع، «اتفاق» یک تریلر معمایی به یادماندنی و بسیار تماشایی است.