Una lunga fila di croci
جنگو و سانتانا دو جایزه‌بگیر هستند که راهزنان را در یک شهر کوچک وسترن از پا درمی‌آورند. زمین‌دار شروری که مهاجران غیرقانونی را قاچاق می‌کند و دست‌نشاندگانش، همگی جایزه‌های دندان‌گیری برای سرشان تعیین شده است؛ بنابراین طبیعی است که جنگو و سانتانا خیلی زود به سراغشان بروند.
سال انتشار: 1969 کارگردان: Sergio Garrone ژانر: Drama، Western نویسندگان: Sergio Garrone امتیاز: 5.8راهنمای والدین Una lunga fila di croci
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
جایزه‌بگیرها در یک ضیافت پر از گلوله و باروت!
فیلم Una lunga fila di croci (که با نام‌های No Room to Die یا A Noose for Django هم شناخته می‌شه) به کارگردانی سرجو گارونه ساخته شده و موسیقی واسکو و مانکوزو به همراه فیلم‌برداری فرانکو ویلا اون رو همراهی می‌کنن. آنتونی استفن، ویلیام برگر، نیکولتا ماکیاولی، ماریو برگا و ریکاردو گارونه بازیگران اصلی فیلم هستند.
داستان درباره قاچاق مهاجران غیرقانونی مکزیکی از مرزه تا به عنوان نیروی کار ارزان برای یه ارباب زمین‌دار ثروتمند به اسم فارگو (گارونه) کار کنن. دارودسته فارگو پر از مجرم‌های شناخته‌شده‌ایه که برای سرشون جایزه گذاشتن، و این دقیقاً چیزیه که توجه دو تا جایزه‌بگیر به نام‌های براندون (استفن) و مرداک (برگر) رو جلب می‌کنه. حالا اونا باید برای رسیدن به هدفشون و جلو افتادن از بقیه دست به دست هم بدن؟
از نظر داستانی با ساده‌ترین فرمول ممکن طرفیم: دو تا آدم خفن و کاربلد که دارن با یه رئیس فاسد و بی‌رحم شهر و دارودسته‌اش می‌جنگن. طبق سنت همیشگی وسترن اسپاگتی، خون زیادی ریخته می‌شه، مردهای کثیف و داغون مدام اخم می‌کنن و دختر جذاب قصه هم مدام قیافه می‌گیره! یه چرخش داستانی هم توی کار گذاشته شده تا جذاب‌تر بشه، و از نظر حجم اکشن هم واقعاً کم نمی‌ذاره. راستش فکر کنم تعداد تیرهایی که شلیک می‌شه از دیالوگ‌ها بیشتر باشه!
این فیلم دقیقاً چیزیه که بهش می‌گم یه «وسترن اسپاگتی بی‌دردسر و مطمئن». با اینکه فرصت برای رسوندن یه پیام سیاسی تند و تیز از دست رفته، اما اون‌قدر جذابیت بصری و استایل داره که یک لحظه هم خسته‌کننده نشه. گارونه (کارگردان جنگو حرومزاده) سینمای اسپاگتی رو خوب می‌شناسه و حسابی به المان‌های این ژانر بها می‌ده؛ از زاویه‌های کج دوربین و چرخش‌های سریع گرفته تا زوم‌های تند و صحنه‌های مبارزه‌ای که انگار مستقیم توی صورت تماشاگر اتفاق می‌افتن. این‌ها رو بذارید کنار تفنگ شکاری ۷ لول برگر با اون خشاب بی‌پایانش، موسیقی متن دیوانه‌وار و حضور جذاب ماکیاولی که بالاخره یه نقش زن درست‌درمون بهش رسیده؛ همه چی دست به دست هم داده تا با اثر واقعاً خوبی طرف باشیم.
شاید بهترین وسترن اسپاگتی تاریخ نباشه و ایده بکری هم نداشته باشه، اما تنورش رو با مشت و لگد و گلوله‌های فراوون همیشه داغ نگه می‌داره. ۷ از ۱۰.