Nightmare in Wax

Wuchak (منتقد)

**_بازسازی «خانه موم» برای اواخر دهه ۶۰ با بازی کامرون میشل_**

این فیلم ترسناک درجه B که در اواخر سال ۱۹۶۶ فیلم‌برداری شد اما تا بهار ۱۹۶۹ اکران نشد، به اندازه‌ای با اثر معروف‌تر وینسنت پرایس تفاوت دارد که ارزش دیدن داشته باشد. فضای امروزی و مدرن آن، این اثر را از فیلم‌های مشابهی مثل «تالار وحشت» (Chamber of Horrors) محصول ۱۹۶۶ متمایز می‌کند. پر از رنگ و لعاب، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خلاقانه است و حس و حال جذاب اواخر دهه ۱۹۶۰ را به خوبی منتقل می‌کند؛ به‌ویژه سکانس رقص گو-گو با حضور گروه T-Bones که یادآور فیلم هم‌دوره خود یعنی «فساد» (Corruption) است؛ جایی که پیتر کاشینگ ۵۴ ساله به یک مهمانی «توپ» می‌رود.

در بخش زیبایی، آن هلم در نقش ماریِ قهرمان داستان، ویکتوریا کارول در نقش ترزای بلوند و گیج، و مرسدس آلبرتی در نقش استلا حضور دارند. می‌شد کار بیشتری با آن‌ها کرد، اما با این حال می‌درخشند. بعضی از بینندگان با پایان فیلم گیج می‌شوند، اما پاسخ دقیقاً در عنوان فیلم نهفته است. به فیلم دیگری فکر کنید که همان سال اکران شد: «شب روز بعد» (The Night of the Following Day). ظاهراً این ایده در آن زمان خیلی تازه بوده است. زمان فیلم با ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه حدود ۱۰ دقیقه طولانی‌تر از حد معمول است؛ و در منطقه لس آنجلس، به‌ویژه موزه موم مووی‌لند در بوئنا پارک و اسکله سانتا مونیکا فیلم‌برداری شده است.

نمره: B/B-