That Cold Day in the Park

CinemaSerf (منتقد)

«فرانسیس آستن» (سندی دنیس) در حال خوردن یک ناهار شیک با دوستانش است که چشمش به مرد جوانی می‌افتد که وسط یک باران شدید روی نیمکت پارک نشسته است. مهمانانش همگی می‌روند و او تصمیم می‌گیرد او را به داخل بیاورد تا به او غذا بدهد، آب بنوشاند و خشکش کند. آن پسر (مایکل برنز) حرف‌های او را خوب می‌فهمد، اما هرگز حرف نمی‌زند؛ در حالی که فرانسیس بی‌وقفه با او حرف می‌زند و در نهایت پیشنهاد می‌کند که شب را آنجا بماند. طولی نمی‌کشد که او به شدت شیفته این مرد جوان جذاب می‌شود و پسر بیشتر شبیه یک مستأجر می‌گردد، هرچند با آزادیِ به شدت محدودتری برای ترک آپارتمان مجلل او. وقتی فرانسیس تصمیم می‌گیرد که شاید باید به نیازهای جنسی او هم رسیدگی کند، اوضاع به نقطه اوج می‌رسد و تراژدی‌ای (تا حدی مضحک) رخ می‌دهد.

هشتاد دقیقه اول این فیلم بسیار جذاب است. ما زنی را می‌بینیم که ظاهراً شخصیتی محترم دارد، اما به طور فزاینده‌ای به جوانِ جذابی که زیر پر و بال خود گرفته وابسته می‌شود، در حالی که ابعاد واقعی شخصیت آن پسر را هم می‌بینیم که تا اواخر فیلم برای او ناشناخته می‌ماند. رابرت آلتمن به طرز ماهرانه‌ای و ظریفی به جنبه‌های شیفتگی و توهم «فرانسیس» ناخنک می‌زند، در حالی که تا حدی هم برای او برمی‌انگیزد، چرا که متوجه می‌شویم پسر تنها کسی نیست که در اینجا از او سوءاستفاده می‌شود. برنز زمان زیادی را با لباس‌های کم و نیمه‌برهنه می‌گذراند، اما به شکلی کاملاً غیرتحریک‌آمیز و تقریباً پسرانه؛ و دنیس هم در نقش زنی که زندگی‌اش را در قفسی طلایی گذرانده و اکنون تشنه رهایی است، بازی خوبی ارائه می‌دهد.

پایان‌بندی فیلم را خیلی دوست نداشتم. به نظرم کمی تنبلانه و جنجالی آمد. نه اینکه واقعاً بدانم پایانش چطور باید می‌بود، یا اصلاً آیا نیازی به یک گره‌گشایی قطعی داشت یا خیر، اما به هر حال از آنچه به ما ارائه شد ناامید شدم. با این حال، این اثر همچنان یک مطالعه شخصیتی جذاب است که هر بیننده‌ای ممکن است از آن لذت ببرد. من که لذت بردم.