The Adventurers
پسر ثروتمند و خوش‌گذران یک دیپلمات ترورشده اهل آمریکای جنوبی متوجه می‌شود که پدرش در واقع به دستور رئیس‌جمهور فاسد کشور کشته شده است؛ مردی که دوست پدرش بوده و در واقع خودِ پدرش به قدرت رسیدن او کمک کرده بود. او از زندگی اشرافی و پرریخت‌وپاش خود در اروپا برمی‌گردد تا انقلابی را علیه حکومت رهبری کند، اما متوجه می‌شود که اوضاع آن‌قدرها هم که تصور می‌کرد سیاه و سفید نیست.
سال انتشار: 1970 کارگردان: Lewis Gilbert ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: Michael Hastings، Lewis Gilbert، Harold Robbins امتیاز: 5.2نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
ترکیبی عجیب از ملودرام‌های هالیوودی و کشت‌وکشتار پوچ‌گرایانه به سبک سام پکینپا
فیلم «ماجراجویان» محصول ۱۹۷۰ به کارگردانی لوئیس گیلبرت، روایتگر زندگی دکس زنوس (Bekim Fehmiu) است؛ پسربچه‌ای که در سال ۱۹۴۵ در جریان انقلابی در کشور خیالی کورتگوی در آمریکای جنوبی، شاهد مرگ خشونت‌آمیز مادر و خواهرش است. سال‌ها بعد، او به عنوان پسر یک سفیر در رم، به یک دخترباز بی‌احساس تبدیل شده که صرفاً برای ثروت ازدواج می‌کند (Candice Bergen)، اما کابوس‌های کورتگوی دست از سرش برنمی‌دارند و با دیکتاتور مشکوک آن کشور (Alan Badel) ارتباطش را حفظ می‌کند. ارنست بورگنین نقش حامی معنوی دکس، یعنی «فت کت» را بازی می‌کند.
این فیلم بر اساس کتابی به همین نام نوشته هارولد رابینز ساخته شده که خودش تا حدی از زندگی واقعی پورفیریو روبیروسا الهام گرفته شده؛ یک ثروتمند عیاش، دیپلمات و چوگان‌باز که چندین بار ازدواج کرده بود و با رافائل تروخیو، دیکتاتور جمهوری دومینیکن رابطه داشت.
«ماجراجویان» ملغمه‌ی عجیبی است از صابون‌های نمادین هالیوودی (مثل فیلم «دره عروسک‌ها» محصول ۱۹۶۷) و کشتار سبک وسترن‌های ایتالیایی، با یک بازیگر نقش اول شبیه به روبات‌های اروپایی. فیلم مدام بین کودکان گرسنه در آمریکای جنوبی، فشن‌شوهای دیسکویی در رم یا نیویورک، قتل‌عام با تیربار، عیاشی‌های بی‌بندوبارانه و خواستگاری‌های ناصادقانه از زنان ثروتمند شناور است. فیلم در واقع می‌خواسته چیزی شبیه «دکتر ژیواگو» (۱۹۶۵) بشود، اما از آن هنر سورئال و جذابِ آن اثر آیکونیک فرسنگ‌ها فاصله دارد.
سکانس‌های نبرد فوق‌العاده بازسازی‌شده، توسط باب سیمونز (نابغه بدلکاری فیلم‌های جیمز باند) طراحی شده‌اند که در آن‌ها صدها انسان واقعی (با بازی شبه‌نظامیان واقعی کلمبیایی)، تانک‌های واقعی، قطارها و هواپیماهای واقعی جلوی چشمان شما بدون هیچ‌گونه جلوه‌های کامپیوتری (CGI) منفجر می‌شوند.
موارد بالا نکات جذاب زیادی را رو می‌کنند، اما من اواسط نیمه دوم این فیلمِ تقریباً ۳ ساعته بودم که فهمیدم هیچ‌کدام از شخصیت‌ها برام جذاب نیستند، به‌خصوص خودِ قهرمان داستان. مطمئن نیستم مشکل از فیلم‌نامه بود، داستان یا خودِ بازیگر (فهیمو)، اما درام فیلم کلاً بی‌روح و یکنواخت از آب درآمده. یکی دیگه از مشکلات، زن‌های فیلم هستند. با اینکه به‌جز برگن چند بازیگر مطرح دیگه هم حضور دارند (اولیویا د هاویلند، لی تیلور-یانگ، دلیا بوکاردو، جکلین اسمیت و...) اما دوربین یا اصلاً زیبایی اون‌ها رو به تصویر نمی‌کشه یا انقدر نحیف و لاغرند که اصلاً از همون اول جذابیتی ندارند.
نکته مثبت فیلم، پایان پر از اکشن و گیرای اونه و پیامی که تاریخ‌مصرف نداره: «رئیس جدید همون رئیس قدیمیه».
زمان فیلم: ۲ ساعت و ۵۷ دقیقه. محل فیلم‌برداری: کلمبیا (کارتاخانا و بوگوتا)، پورتوریکو، ایتالیا (رم و ونیز) و نیویورک.
نمره: C