Barquero

John Chard (منتقد)

لعنت به صاحب این قایق! فیلم «بارکرو» (Barquero) به کارگردانی گوردون داگلاس و نویسندگی جورج شنک ساخته شده. لی وان کلیف، وارن اوتس، فارست تاکر، کروین متیوز و ماریت هارتلی توی فیلم بازی می‌کنن. موسیقی کار از دومینیک فرونتیر و فیلمبرداریش اثر جرالد پری فینرمانه.

چه زمانی یک وسترن اسپاگتی، وسترن اسپاگتی نیست؟ جوابش اینه: وقتی که اسمش «بارکرو» باشه! این فیلم از فیلمبرداری رنگی و موسیقی متن گرفته تا دیالوگ‌های تند و تیز با انواع لهجه‌ها و لحن‌های خشن، کاملاً حس و حال وسترن‌های ایتالیایی رو داره و پیداست که از سینمای اروپا الگو گرفته. این موضوع اصلاً بد نیست، چون نتیجه کار یه تجربه فوق‌العاده لذت‌بخش از آب دراومده.

"حاضرم هر چی توی دنیا دارم بدم تا امشب رو با تو بگذرونم... به جز قایقم!"

داستان کلاً حول یک موش و گربه بازی توی دو طرف یه رودخانه می‌چرخه. یک طرف رودخونه، دسته دزدها به رهبری «جیک رمی» (با بازی وارن اوتس) هستن که بعد سرقت از شهر می‌خوان از کشور فرار کنن. طرف دیگه، اهالی شهر به رهبری «تراویس» (با بازی وان کلیف) قرار دارن؛ کسی که کلیدی‌ترین آدم این ماجراست چون قایق باربری متعلق به اونه و انگار تنها راه عبور از عرض رودخونه همینه.

"اون قدیما توی شرق، کتابایی درباره مردایی می‌خوندم که طبیعت وحشی رو رام می‌کردن. خواب اون مردها رو می‌دیدم. اونا مثل تو نبودن... اونا مجسمه‌هایی بودن که مردم بهشون نگاه می‌کردن و الگو می‌گرفتن. تنها شباهت تو به مجسمه، فضله کبوتراییه که روت ریخته!"

چیزی که در ادامه می‌بینیم، روایت موازی از روابط و روحیات کاراکترهای هر دو طرف جبهه‌ست. «رمی» یه مزدور عوضیه که با مشت آهنین و خشن بر گروهش حکومت می‌کنه، و «تراویس» هم مردی رنج‌کشیده و سخت‌پوسته که راستش خیلی هم دلش به حال اهالی شهر نمی‌سوزه. این دو نفر نه تنها سر تسلط بر قایق، بلکه سر برتری روانی بر همدیگه می‌جنگن. گروگان‌گیری پیش میاد، خط و نشان کشیدن‌های فراوان از این طرف رودخونه به اون طرف، خشونت‌های گزنده و عریان، و در نهایت یه فینال باشکوه با نبردی در حد و اندازه‌های حماسه‌های وایکینگی!

اگر دیالوگ‌های کمی شعاری و کلیشه‌ای رو کنار بذاریم (که به نظرم بهتره باهاش کنار بیاید تا کاملاً از فیلم لذت ببرید)، با یه اثر واقعاً باکیفیت طرفیم. حضور دو تا از بهترین چهره‌های اخمو و جدّیِ این ژانر در نقش‌های اصلی، خیال آدم رو از بابت بازیگری راحت می‌کنه. در کنار وان کلیف و اوتس (که هر دو عالی هستند)، تاکر (همراهِ کمدی تراویس که در عین حال مثل سنگ سخته) و متیوز (عقل کلِ گروه رمی) هم عالی کار کردن. ماریت هارتلی دوست‌داشتنی هم اگرچه حضور کوتاهی داره، اما در نقش زن کلیدی فیلم کاملاً درخشان ظاهر میشه؛ زنی که مردانگی اصیل تراویس رو وسوسه و تحریک می‌کنه.

فیلمبرداری در لوکیشن‌های کلرادو محشره و مناظر خیره‌کننده اون با کیفیت رنگی «دلوکس» زنده و چشم‌نوازه. موسیقی متن فرونتیر (سازنده موسیقی طناب دار را بکش / چیسام) حرف نداره؛ ترکیب صدای افکت‌های سبک اسپاگتی با ریتم‌های نظامی و کوبه‌ای، توی لحظات حساس قصه اوج می‌گیره و می‌ترکونه. داگلاس (کارگردان ریو کونچوس) هم کارگردانی بی‌تکلفی داره و جذابیت فیلم رو توی صحنه‌های پردیالوگ شخصیت‌پردازی حفظ می‌کنه. و در نهایت حتماً باید به میکس صدای فوق‌العاده فیلم اشاره کنم که صدای تاخت‌وتاز سم اسب‌ها و شلیک گلوله‌ها رسماً پرده گوش آدم رو میلرزونه و حسابی کیف میده!

من این فیلم رو با کیفیت HD دیدم و پیشنهادم اینه که شما هم اگه می‌تونید حتماً همینطوری ببینید. فیلم پر از شخصیت‌های کاریکاتوری و فیلمنامه‌ای طنزآمیزه که باعث میشه خیلی جدیش نگیرید. قطعا با یه شاهکار پنهان طرف نیستیم، اما یه سرگرمی جذاب، گردن‌کلفت و پرانرژی داره که تصویر و صدای فوق‌العاده‌ای هم تحویلتون میده. نمره ۷.۵ از ۱۰