The Body Beneath

CinemaSerf (منتقد)

همون‌طور که معلومه، ازدواج فامیلی حتی برای یه خانواده خون‌آشام هم عاقبت خوبی نداره و واسه همین ساکنان چندصدساله صومعه کارفاکس لندن به مشکل زاد و ولد خوردن! تا زمانی که نتونن به معنای واقعی کلمه «خون تازه» جور کنن، «پدر فورد» (با بازی گوین رید) و دار و دسته دندون‌تیزش در آستانه انقراضن. البته یه کورسوی امیدی دارن، اونم در قالب «سوزان» (جکی اسکارولیس) و نامزدش «پل» (ریچموند راس). اگه بتونن از این دو تا یه میان‌وعده حسابی بسازن، شاید لااقل بتونن تا رفتن به دنیای جدید زنده بمونن؛ جایی که پر از آمریکایی‌های همبرگرخورده‌ست تا اون افت شدید هموگلوبین و سطح خونشون رو جبران کنه! حالا چقدر احتمال داره این زوج لندنیِ عاشق بتونن نقشه شوم این کشیش به‌ظاهر موجه و خانم‌های مریدِ همیشه خندانش رو نقش بر آب کنن؟

راستش رو بخواید، این فیلم سرسوزنی ایده جدید توش نداره. من هربار رید می‌اومد جلوی دوربین یاد رابین ندول می‌افتادم و منتظر بودم بعدش یه کمدی آب‌دوغ‌خیاری شروع بشه. یه ته‌مایه فیلم‌های نیمه‌مبتذل هم داره که حس می‌کنی فقط چپوندنش تو فیلم چون می‌تونستن این کارو بکنن! تنها بازی قابل‌قبول مال برویک کالر بود در نقش نوکر بدبخت فیلم به اسم «اسپول» (که شبیه کاراکتر «اسمایک» تو رمان‌های چارلز دیکنزه)؛ اون تنها کسی بود که ذره‌ای حس همدردی تو مخاطب ایجاد می‌کرد، بین بقیه بازیگرهایی که تحمل بازیشون به همون اندازه سخت و غیرقابل‌هضم بود که شنیدن دیالوگ‌های داغون فیلمنامه. تو کل فیلم نبود صحنه‌های خون و خونریزی بدجور توی ذوق می‌زنه؛ حتی یه قطره سس گوجه هم هدر ندادن! فیلم با این‌که کوتاهه، ولی اصلاً اون‌قدری اتفاق توش نمی‌افته که آدم رو سرگرم نگه داره.