Angel, Angel, Down We Go

Wuchak (منتقد)

**_فیلم کالت‌نمای اواخر دهه ۶۰؛ یک آشفتگی خسته‌کننده بدون نقاط قوت کافی_**

یک دختر تازه‌وارد تپل (هالی نیر) از مدرسه‌ای در اروپا پیش پدر و مادر خرپول و مزخرفش در بورلی هیلز (جنیفر جونز و چارلز آیدمَن) برمی‌گردد. در مهمانی معرفی‌اش به جامعه، شیفته جذابیت یک ستاره راک کاریزماتیک (جردن کریستوفر) می‌شود و او و گروهش وارد عمارت می‌شوند و با مزخرفات نشئه‌آور و «باپلاس» خود، خانواده را بازی می‌دهند. اعضای گروه را لو راولز، رودی مک‌داول و داوی داویسون بازی می‌کنند.

فیلم "Angel, Angel, Down We Go" ده روز پس از قتل‌های خانوادگی مانسون در اوت ۱۹۶۹ اکران شد، اما طبق انتظار در گیشه شکست خورد و سال بعد با نام "Cult of the Damned" و با یک کمپین تبلیغاتی که از آن قتل‌های معروف هیپی‌ها سوءاستفاده می‌کرد، دوباره منتشر شد. فیلم‌نامه و کارگردانی آن بر عهده نویسنده فیلم "Wild in the Streets" محصول سال قبلش بود، بنابراین شباهت‌هایی وجود دارد، اما این فیلم ضعیف‌تری است. فیلم مشابه "Beyond the Valley of the Dolls" سال بعد اکران شد و اگر دلتان یک تجربه سرگرم‌کننده از اواخر دهه ۶۰ می‌خواهد، کلاً اثر سرگرم‌کننده‌تری است؛ البته هر دو فیلم با یاوه‌گویی‌های بیش از حد خراب شده‌اند، اگر منظورم را متوجه می‌شوید.

خوشبختانه حداقل چند صحنه خنده‌دار واقعی در این فیلم وجود دارد. حالا که حرفش شد، باورم نمی‌شود بعضی‌ها این فیلم را «به‌طور ناخواسته خنده‌دار» توصیف می‌کنند؛ چون باور کنید، همه‌اش عمدی است! صحنه‌های افتتاحیه بدون هیچ شکی نشان می‌دهند که این یک نگاه کمدی به دیوانگی‌های پادثقافت است، حداقل از جنبه طنز. همچنین به طرز محسوسی نمایشی و گاهی سورئال است، اما موزیک راکِ اواخر دهه ۶۰ در سبک The Doors ترکیبی با The Mamas & the Papas در آن شنیده می‌شود.

با وجود برخی بخش‌های جالب یا سرگرم‌کننده در گوشه و کنار، داستان در کل اصلاً جذاب نیست. خیلی هوشمندانه شروع می‌شود، اما در ۱۵ دقیقه اول با تمرکز روی شخصیت هالی نیر قفل می‌کند و به نظر من او اصلاً آدم جذابی نیست. وقتی جیم موریسونِ بدلی وارد تصویر می‌شود، اوضاع کمی بهتر می‌شود اما دوباره در عمارت استیل با اتفاقات تصادفی و دیالوگ‌های بی‌ربط و خسته‌کننده از ریتم می‌افتد. چند صحنه چتربازی هم چپانده شده، اما چه کسی در چنین فیلمی دنبال چتربازی می‌گردد؟

در مورد ربط دادن پسینی فیلم به قتل‌های خانواده مانسون با تغییر نام و شعار جدیدی که می‌گفت: «مواد، اراذل و ستارگان اوردوزکرده، قتل‌های طقسی و آدم‌خواری، تقدیم به این اصل که همه انسان‌ها خبیث آفریده شده‌اند»، اکثراً تبلیغ دروغین است. به نظرم گروه تحت رهبری بوگی را می‌شود یک‌جور فرقه کوچک دید، اما خبری از قتل طقسی یا آدم‌خواری نیست؛ صرفاً اباحه‌گری «حال میده انجامش بده» و خودتباهی است.

اگر حوصله سرگرمی‌های دیوانه‌وار جوانان دهه ۶۰ را داشته باشم، سراغ "Lord Love a Duck" با بازی رودی مک‌داول یا حتی “Village of the Giants” می‌روم. اگر چیز جدی بخواهم، سراغ “The Wild Angels”، “Easy Rider” یا “Billy Jack” می‌روم.

زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه است و در بورلی هیلز و سانتا مونیکا با کارهای استودیویی در کالور سیتی فیلم‌برداری شده است.

نمره: -C