A Man Called Sledge

John Chard (منتقد)

لوتر اسلج. فیلم «مردی به نام اسلج» به کارگردانی ویک مورو ساخته شده و مورو فیلمنامه را به همراه فرانك کووالسکی نوشته است. جیمز گارنر، دنیس ویور، کلود آکینز، جان مارلی، لورا آنتونلی، وید پرستون و کن کلارک در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر کار جانی فریو و فیلمبرداری بر عهده لوئیجی کوویلر است. لوتر اسلج (گارنر) یک یاغی تحت تعقیب است که با شنیدن خبر وجود یک محموله بزرگ طلا که در یک زندان نگهداری می‌شود، فوراً باند خود را دور هم جمع می‌کند و دست به اجرای یک سرقت دندان‌گرد می‌زند.

این فیلم که یک وسترن ایتالیایی (پاستا وسترن) است و با تکنیک تکنیکالر/تکنی‌اسکوپ در منطقه اندلس اسپانیا فیلمبرداری شده، یکی از جذاب‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین نمونه‌ها در میان این زیرشاخه از فیلم‌های وسترن به شمار می‌رود. ازهمان ابتدا شکی نداریم که گارنر نقشی متفاوت از قالب‌های همیشگی‌اش را ارائه می‌دهد؛ او اینجا قهرمان نیست، مرد تماماً آمریکایی یا یک طرار دوست‌داشتنی به شمار نمی‌رود، بلکه آدم پَست، خشن، تلخ و محرکش فعالیت‌های قانون‌شکنانه‌اش است. فرض داستانی جالب و پررویانه‌ای هم به ماجرا اضافه شده: نگهداری طلا در یک زندان فعال که به طور طبیعی به شدت مستحکم و محافظت‌شده است و نفوذ به آن غیرممکن به نظر می‌ رسد، اما اسلج و یارانش ایده‌های دیگری در سر دارند که به درام و پیشبرد داستان قدرت زیادی می‌بخشد. آدم نمی‌تواند از خیرش بگذرد!

با وجود رگه‌های عجیبی از طنز، مثل سکانس فوق‌العاده ارگ و کنایه‌های بدبینانه مداوم آکینز (چه از نظر کلامی و چه بصری)، بافت فیلم تلخ است؛ خونریزی رخ می‌دهد و سایر ویژگی‌های نفرت‌انگیز انسانی بروز پیدا می‌کند. مورو رگ خواب وسترن‌های ایتالیایی را هم از نظر ترفندهای بصری و هم از طریق شخصیت‌پردازی‌ها خوب می‌شناسد. بنابراین با زوم‌های دوربین، زاویه‌دیدهای رو به پایین و چرخش‌ها مواجه می‌شویم، در حالی که شخصیت‌ها از افراد احمق و حریص گرفته تا عصبی و کندذهن - و حتی یک مرد زوزه کش - متغیر هستند! داستان در پس‌زمینه‌های متفاوتی روایت می‌شود، چه یک توفان برفی، چه منظره‌ای خشک و سوزان یا یک بار پر از عرق - و مهم‌تر از همه زندان باشکوهی که در مرکز پیرنگ قرار دارد - مورو داستان خود را از طریق تغییرات بصری پیش می‌برد.

برای تو می‌مردم اسلج!
صحنه‌های عالی زیادی برای لذت بردن وجود دارد، معمولاً جاهایی که پای اکشن در میان است؛ به‌ویژه سکانس نفس‌گیر و چشمگیر فرار از زندان، جایی که با بدلکاری درجه‌یک روبرو می‌شویم و دینامیک و مسلسل گاتلینگ به تیراندازی‌ها و خونریزی‌های معمولی اضافه می‌شوند. ورق بازی نقش پررنگی دارد، همین‌طور صلیب‌ها؛ که دومی تصاویری خیره‌کننده (و ترسناک) خلق می‌کنند. در تمام این مدت، موسیقی متنوع فریو دقیقاً نت‌های درست و اصیل یک وسترن ایتالیایی را به گوش می‌رساند. لعنتی! حتی ترانه آزاردهنده فیلم هم به شکلی وحشتناک آشوب‌بقاء و متناسب با نقطه اوج و پایان‌بندی فیلم است.

با بازیگران غالباً آمریکایی که اجراهای خوبی ارائه می‌دهند، و مورو که نشان می‌دهد در پایبندی به ژانر مهارت دارد، این فیلم به شدت کم‌ارزش‌گذاری شده و ارزش جستجو برای اولین بار تماشا یا بازبینی را دارد. ۷.۵/۱۰