عروسکی روی زنجیر

CinemaSerf (منتقد)

در ابتدای فیلم، واقعاً تعجب کرده بودم که چه خبر است. سون-برتیل توبه (Sven-Bertil Taube) (که شبیه نوعی بدل جان ویت بود) انتخاب عجیبی برای نقش اول بود. اصلاً چهره شناخته‌شده‌ای نیست، شاید حتی در کشور خودش سوئد هم این‌طور نباشد. به هر حال، او وارد آمستردام می‌شود و حتی از فرودگاه بیرون نرفته که جنازه‌ها یکی پس از دیگری پیدا می‌شوند. معلوم می‌شود او آنجاست تا جلوی یک عملیات پر سود قاچاق کوکائین به سمت آمریکا را بگیرد. او خیلی نزد رئیس پلیس محلی «دی گراف» (De Graaf) (با بازی الکساندر ناکس) محبوب نیست، بنابراین باید بیشتر تحقیقاتش را فقط با کمک دوستش «آسترید لمای» (Astrid Lemay) (با بازی آنیا مارسون) انجام دهد. یک کشیش شرور، عروسک‌های چهارخانه جیغ، کلی موسیقی فلوت نامناسب و یک رئیس پنهان، همه در مسیر او قرار دارند تا جلوی این صنعت موفق را بگیرد. یک تعقیب و گریز با قایق موتوری نسبتاً سرگرم‌کننده وجود دارد که مقیاس به هم پیوستن کانال‌های شهر را نشان می‌دهد، اما آن هم به شکلی نه چندان جذاب به پایان می‌رسد - دقیقاً مثل کل فیلم. فیلم از تیپ‌های درجه‌سی «جیمز باند» تشکیل شده و با اینکه چند تکه کلام در دیالوگ‌های خودمانی آلیستر مک‌لین وجود دارد، اما این ماجراجویی از هر نظری یک اثر واقعاً ضعیف و تاریخ‌گذشته است.