The Six Wives of Henry VIII

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 8

برخلاف خیلی از اثرای دیگه‌ای که درباره زندگی این پادشاه معروف انگلستان ساخته شدن، این سریال اتفاقاً خیلی عمیق‌تر و پررنگ‌تر به اولین ازدواجش با کاترین آراگونِ رنج‌دیده (Annette Crosbie) می‌پردازه. کاترین که ابتدا برای ازدواج با برادر بزرگتر هنری (شاهزاده آرتور که جوون‌مرگ شد) به انگلستان اومده بود، در بلاتکلیفی رها میشه و توی یه‌جور فقر کاخ‌نشینی زندگی می‌کنه؛ بدون اینکه از موقعیتش پیش هنری هفتم مطمئن باشه یا اصلاً اعتباری توی اسپانیا داشته باشه. آیا قراره طرد بشه؟ خب، آنت کروسبی با به تصویر کشیدن زنی باوقار و دین‌دار که هیچ قصدی نداشت با آمدن آن بولین (Dorothy Tutin) بی‌سروصدا کنار بره، شروع محکمی بهمون میده. آن بولین هزار روز پادشاه (Keith Michell) رو سر دواند، تا اینکه وقتی مشخص شد فقط یه دختر (الیزابت) به دنیا آورده، نتونست جلوی رفتنش روی چهارپایه اعدام رو بگیره و جاش رو به جین سیمورِ رنگ‌پریده (Anne Stallybrass) داد؛ کسی که تونست اون پسری (ادوار) که شاه حسرتش رو می‌خورد به دنیا بیاره، اما خودش حتی یک هفته هم بعدش زنده نموند. شاهِ داغ‌دیده حالا با پیشنهاد توماس کرامول (Wolfe Morris)، صدراعظمش، متقاعد میشه که اتحاد با دوک کلو که اون هم پروتستان بود فکره خوبیه. هلبین فرستاده میشه تا نقاشی بکشه و ترتیب ازدواج داده میشه. اینجوری الوی هیل به عنوان دومین آن وارد داستان میشه، اما شاه حتی چشم دیدنش رو هم نداره. البته اونم احمق نیست و به همون اندازه مصممه که سرش رو بالای تنش نگه داره! توافقی با پادشاه صورت می‌گیره که دستش رو باز می‌ذاره تا بره سراغ کاترین هاواردِ کم‌سن‌وسال (Angela Pleasence) – خواهرزاده نورفولکِ جاه‌طلب (Patrick Troughton) – اما گذشته این دختر باعث میشه روزهای زندگیش مثل دقایق یک ساعت به شماره بیفتن. حالا شاه که پیر، چاق و بدعنق شده و تقریباً به هیچ‌کس اعتمادی نداره، دست می‌ذاره روی کاترین پارِ مستقل (Rosalie Crutchley) تا تا آخر عمر کنارش باشه.
بی‌بی‌سی توی ساخت این درام‌های تاریخیِ خلاصه با لباس‌های فاخر و دکورهای (گاهی کمی لرزان) واقعاً عالی عمل می‌کرد و بستری قوی برای بازی‌های درخشان و فیلم‌نامه‌ای محکم فراهم می‌کرد. کیت میکل نقش هنری رو مال خودش کرد و به جز یکم گریمِ زیاده‌روی‌شده در انتها، به خوبی تونست محوری باشه برای بازیِ پرپرسیونِ شش بازیگر زن که کل دوران سلطنتش رو پوشش می‌دادن. به نظرم کروسبی اینجا فوق‌العاده بود، همین‌طور الوی هیل که ثابت کرد ملکه‌اش از نظر هوشی هیچ‌چیزی از پادشاهی که عادت به دور خوردن نداشت کم نداره. دیوید منرو هم توی موسیقی دوره تیودور کاملاً استاد بود و آهنگسازی‌ش به خوبی همراه این داستان‌های سیاست‌های دودمانی میشه که معمولاً پشت نقاب شهوت، جاه‌طلبی و حیله پنهان شدن و خیلی نادر رنگ‌وبوی عشق دارن. به عنوان یک نقطه شروع برای یادگیری تاریخ این دوره پرآشوب انگلستان که پر از کشمکش‌های مذهبی بود، این سریال یک پایه قوی، دقیق و باکیفیته.

2024-06-02