Condenados a vivir

Wuchak (منتقد)

_**وسترن تلخ اسپانیایی که وحشی‌ترین چهره انسان را به نمایش می‌گذارد**_
با کمک چند سرباز، گروهبان براون (با بازی روبرت هوندار) و دخترش (اما کوئن) گروهی از هفت محکوم را به صورت زنجیرشده به سمت زندان فورت گرین اسکورت می‌کنند؛ زندانی که در آن سوی یک رشته‌کوه در راکی قرار دارد. آیا آن‌ها زنده به آنجا می‌رسند؟ «نه سر بریده» (۱۹۷۲) یک وسترن اسپاگتی است که توسط اسپانیایی‌ها و بدون حضور ایتالیایی‌ها ساخته شده است. این فیلم به عنوان خشن‌ترین و خونین‌ترین وسترن تا آن زمان بدنام است. در واقع، این فیلم در ابتدا بدون خشونت چندانی فیلمبرداری شد، اما توزیع‌کننده آمریکایی پیشنهاد داد که برخی سکانس‌ها دوباره فیلمبرداری شوند تا بسیار خونین‌تر شوند. از جمله این موارد می‌توان به گلوی بریده‌شده، شلیک به صورت، قطع شدن پا، جسدهای خاکستری‌شده و سکانس‌های نزدیک از چاقو خوردن همراه با امعاء و احشا اشاره کرد. یک سکانس تجاوز هم وجود دارد. واضح است که با یک فیلم مفرح طرف نیستیم. شخصاً، صحنه‌های خونین روی من تأثیری نمی‌گذارند، هرچند مطمئنم که در آن زمان پیشرو بوده و یادآور همین عناصر در فیلم اورجینال «آخرین خانه در سمت چپ» (که یک ماه پس از این فیلم اکران شد) است. اگر خشونت خونین را کنار بگذاریم، این فیلم اساساً داستانی درباره بقا است، البته با لحنی شبیه به یک وسترن اسپاگتی غیرمسخره. فضای زمستانی آن یادآور «روز قانون‌شکنان» (۱۹۵۹)، «سکوت بزرگ» (۱۹۶۸) و «هشت نفرت‌انگیز» (۲۰۱۵) است، اما این فیلم ضعیف‌ترین آن‌هاست. اگر می‌توانید با فضای به‌شدت تیره و تار و ناجوانمردانه آن کنار بیایید، ارزش یک بار دیدن را دارد. اما کوئن قطعاً یک زیبایی دلنشین با چهره‌ای دخترانه و همسایه‌مانند بود. و من عنصر جدی ماجراجویی/بقای آن را دوست دارم. با این حال، فیلم از مشکلی رنج می‌برد که معمولاً وسترن‌های اروپایی آن زمان را عقب نگه می‌داشت: کاریکاتورها به جای شخصیت‌ها، تیره‌ورزی بیش از حد و دوبله مشکوک با صداهای مصنوعی و خشن. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه است و در شمال شرقی اسپانیا در نزدیکی مرز فرانسه در پیرنئوی آراگون فیلمبرداری شده و صحنه‌های داخلی و غیره در مادرید انجام شده است. نمره: B-