The Hellstrom Chronicle

CinemaSerf (منتقد)

درست از همان ابتدا که در سکانس افتتاحیه می‌بینیم «هلستروم» تقریباً توی یک درخت می‌رود، مشخص است که یک جای کارِ این نحوه ارائه می‌لنگد. نه، او یک دانشمند واقعی نیست. او بازیگری به نام لارنس پرسمن (Lawrence Pressmann) است و دارد تحقیقاتِ با دردسر به دست‌آورده‌ی خودش را ارائه نمی‌دهد، بلکه ترکیبی از تحقیقات دیگران را بیان می‌کند. با این حال، این ترفند خیلی مهم نیست؛ چون وقتی این مستند-داستانی شروع می‌شود، تبدیل به یک تحقیق با تصویربرداری عالی می‌شود که نشان می‌دهد چقدر راحت حشرات می‌توانند جای بشر را به عنوان گونه‌ی غالب روی زمین بگیرند. لحن روایت کمی اغراق‌آمیز است، شاید حتی بشود گفت ترس‌افکنانه است؛ اما تصاویری که به نمایش درآمده‌اند - به‌ویژه کلوزآپ‌ها از چهره‌های ترسناکی که خوراکِ دم‌دست صنایع فیلم‌های علمی-تخیلی و ترسناک هستند - بسیار تأثیرگذارند. این موجودات از بعیدترین و زشت‌ترین موجودات به زیباترین‌ها تبدیل می‌شوند؛ آن‌ها در دسته‌های عظیم و کندوهای بزرگ کار و زندگی می‌کنند و به طور مسالمت‌آمیز در هماهنگی با طبیعت عملِ گرده‌افشانی را انجام می‌دهند، در حالی که هم‌زمان می‌توانند قدرت تخریبی فوق‌العاده بالایی داشته باشند. آن‌ها می‌توانند به همان اندازه که به شدت وفادارند، بی‌رحم هم باشند - جفت‌گیری کردن و بعد خوردنِ شریک زندگی، به نظر من همیشه کمی خشونت‌آمیز به نظر می‌رسد (هرچقدر هم که رابطه بد بوده باشد!). فیلم به‌طور خلاصه به نقش گیاهان در مدیریتِ اهداف آن‌ها می‌پردازد؛ گیاه ونوس حشره‌خوار هم در میانِ آن‌هاست که به خوبی توانایی جذب و بلعیدن را دارد. در اصل، این مستند نشان می‌دهد که این موجودات می‌توانند سمی و/یا صرفاً گرسنه باشند و در تعداد نجومی وجود داشته باشند. هسته‌ی مرکزی روایت این است که اگر آن‌ها روزی تصمیم بگیرند توجه‌شان را به سمت بشر معطوف کنند، ما کاملاً در دفعِ آن‌ها ناتوان خواهیم بود. فقط به این دلیل که یک بازیگر این مباحث را به هم ربط داده، از جذابیتش کم نمی‌شود و ارزش دیدن را کاملاً دارد.