قلعه شجاعان

CinemaSerf (منتقد)

این واقعاً گواهی بر جذابیت مایکل کین است که من به این فیلم یک ستاره ندادم. به عنوان یک اسکاتلندی، باید از آن متنفر می‌بودم. اما جالب اینجاست که خیلی هم افتضاح نیست. البته لحن صحبت او هر جایی یک‌طور است، اما به نوعی پیشروی داستان به شکلی منطقی مدیریت شده است. همه‌چیز از آنجا شروع می‌شود که «دیوید بالفور» (لارنس دوگلاس) به سمت خانه عمویش «ابنزر» (دونالد پلزنس) پیاده‌روی می‌کند تا به او بخبر دهد پدرش از دنیا رفته است. پیرمرد طماع هیچ قصدی برای تقسیم ثروت ناچیزش ندارد و به زودی «دیوی» تحت راهنمایی «کاپیتان هوسون» (جک هاوکینز) سفری را از طریق دریا آغاز می‌کند. آن کشتی با کشتی کوچکتری برخورد می‌کند که باعث می‌شود با «آلن برک استوارت» (با بازی کین) آشنا شویم؛ یک جاکوبایتِ چهارخانه پوش که از دست سربازان سرخ‌پوش پادشاه جرج فرار می‌کند. بعد از اینکه مجبور می‌شوند به معنای واقعی کلمه راه خود را از کشتی جنگی با جنگ باز کنند، ماجراهایی دارند، درگیر یک ترور سطح بالا می‌شوند و در نهایت هر دو تلاش می‌کنند علی‌رغم تمام مشکلات به اهدافشان برسند. ظاهر تولید چشم‌نواز است، و موسیقی متن زمینه را برای عکاسی‌های فوق‌العاده از لوکیشن‌های اسکاتلندی فراهم می‌کند. بازیگران؟ خب، هاوکینز به نظر می‌رسد مقدار زیادی پورت نوشیده است؛ تروور هاوارد به عنوان لرد ادوکیتِ دوچهره بسیار مؤثر است و دوگلاس جوان نیز در نقش «بالفور» جوانِ ساده‌لوح اما نجیب، کارش را به خوبی انجام می‌دهد. با این حال، همه‌چیز به مایکل کین مربوط می‌شود - و با وجود تمام نواقصش، نمی‌توان انکار کرد که داستان ماجراجوییِ محکم، به اندازهنگاه داشته شده تا به یک مزخرف خنده‌دار تبدیل نشود که می‌توانست بشود. حتی به پای نسخه دیزنی سال ۱۹۵۹ هم نمی‌رسد، اما از آن متنفر نشدم...