Madame Sin

CinemaSerf (منتقد)

حالا کیست که از تقلید خودِ بتی دیویس از «فو مانچو» لذت نبرده باشد؟ بازی‌اش آنقدر اغراق‌آمیز است که جذاب از آب درآمده! اما مایه تاسف است که رابرت واگنر هم در آن بازی می‌کند که هیچ‌وقت جذاب‌ترین بازیگر برای تماشا نبوده است. او مأموری برای دولت آمریکاست که مادام از پرتو ذهن‌خوانش روی او استفاده می‌کند تا به او و همدست طراح نقشه‌اش «دِ وِر» (دنهولم الیوت) کمک کند تا یک زیردریایی اتمی پولاریس به ارزش یک میلیارد دلار را از پایگاهش در دریاچه اسکاتلندی بدزدند. برای این منظور، او از زیرکی و تکنیک‌های دستکاری ماهرانه خود استفاده می‌کند تا او را وادار کند دوستش «کاونديش» (گوردون جکسون) را که هماهنگ‌کننده تمام فعالیت‌های دریایی است و او امیدوار است مغزش را شستشو دهد تا این شناور را به چنگ مشتری شرورش بیندازد، برباید. با این حال، سؤال این است که آیا «لارنس» (واگنر) قدرت ذهنی کافی را دارد که در برابر ابزارهای قدرتمند او مقاومت کند و نقشه زیرکانه اش را خنثی کند؟ چیزی که من در مورد این فیلم دوست داشتم، لذت خالصانه ستاره‌ای است که می‌خواهد کل ماجرا را به مسخره بگیرد. او دارد لذت می‌برد - و الیوت هم در نقش همدست شرورش واقعاً خوب عمل می‌کند. مناظر زیبای آرگیل‌شر و کلی اسباب‌بازی که انگار مستقیماً از حراجی پایان فصل «دکتر هو» در سال ۱۹۷۲ بیرون آمده‌اند، در فیلم دیده می‌شوند. اگرچه گاهی اوقات افراد دیگری هم وارد ماجرا می‌شوند، اما در واقع داستان به عهده همین سه نفر است تا این داستان احمقانه را برای ما روایت کنند و به نظر من آن‌ها این کار را به خوبی انجام می دهند. نه، شما هرگز این فیلم را نامزد دریافت جایزه‌ای نخواهید دید، اما من از پایان‌بندی آن لذت بردم، آرزوهای او برای قلعه وینزور و آن لبخند بدجنسانه روی صورتش می‌تواند رنگ را از دیوار بکند توقعات خود را پایین بیاورید تا ناامید نشوید.