Murders in the Rue Morgue
در پاریس و در آغاز قرن بیستم، سزار شارون (Cesar Charron) صاحب تئاتری در خیابان مورگ است که در آن نمایشی به نام «قتل‌های خیابان مورگ» را به همراه همسرش مادلین شارون (Madeleine Charron) که کابوس‌های وحشتناکی می‌بیند، اجرا می‌کند. وقتی چندین قتل با اسید از افرادی که با سزار در ارتباط هستند رخ می‌دهد، مظنون اصلی بازرس ویدوک (Inspector Vidocq)، شریک سابق سزار یعنی رنه ماروت (Rene Marot) است. اما ماروت سال‌ها پیش مادر مادلین را به قتل رسانده و بلافاصله پس از آن خودکشی کرده بود.
سال انتشار: 1971 کارگردان: Gordon Hessler ژانر: Action، Crime، Fantasy نویسندگان: Edgar Allan Poe، Christopher Wicking، Henry Slesar امتیاز: 5.2نقدها و نظرات
talisencrw (منتقد)
در بخش آیتم‌های ویژه نسخه بلوری فیلم، کارگردان هسلر (Hessler) بیان می‌کند که از بازی جیسون روباردز (Jason Robards) در نقش اصلی ناراضی بوده و حسرت می‌خورد که چرا هنگام کارگردانی این فیلم نتوانسته وینسنت پرایس (Vincent Price) را به عنوان ستاره فیلم داشته باشد. هنگام تماشای فیلم، کاملاً موافقم که هرچقدر هم روباردز بازیگر خوبی باشد، دل به کارِ ژانر وحشت نداده و به همین دلیل لحنش در اینجا کمی تو ذوق می‌زند. با این حال، هربرت لوم (Herbert Lom) در نقش شخصیت منفی عالی کار کرده و کلی چیزهای جذاب برای تماشا وجود دارد. من قویاً احساس می‌کنم که اگر پرایس به جای روباردز بازی می‌کرد، این فیلم هم به جمع شاهکارهای کوچکی می‌پیوست که پرایس در آن دوران طلاییِ کاری‌اش بازی کرده بود.
2016-06-25Wuchak (منتقد)
_**ترکیبی از پو و شب‌رو در اپرا**_ در تئاتری شبیه به گراند گینیول در پاریسِ قرن بیستم، یک گروه نمایشی هدف یک قاتل اسیدیِ سایه‌وار قرار می‌گیرند. جیسون روباردز (Jason Robards) نقش کارگردان/بازیگر را بازی می‌کند، کریستین کافمن (Christine Kaufmann) همسر جوان اوست، لیلی پالمر (Lilli Palmer) مادر او، هربرت لوم (Herbert Lom) یک تعقیب‌کننده مرموز، مایکل دان (Michael Dunn) یک کوتوله مشکوک و آدولفو چلی (Adolfo Celi) نقش بازرس را بر عهده دارند. فیلم «قتل‌های خیابان مورگ» (۱۹۷۱) اقتباسی از داستان ادگار آلن پو نیست، موضوعی که بیننده با همان افشاگریِ اولیه متوجهش می‌شود؛ یعنی جایی که نمایشی که در تاتئر اجرا می‌شود _خودِ_ داستان «قتل‌های خیابان مورگ» اثر پو است. کارگردان و نویسنده تصمیم گرفتند کار متفاوتی انجام دهند چون داستان پو خیلی شناخته‌شده بود. این فیلم بیشتر به «شب‌رو در اپرا» (Phantom of the Opera) شبیه است. وقتی این موضوع را هضم کنید، می‌توانید از این فیلم شرکت AIP به عنوان یک فیلم وحشت ویکتوریاییِ رنگارنگ و شبیه به آثار استودیوی هامر (Hammer)، مثل فیلم‌های دراکولا یا فرانکنشتاین لذت ببرید، البته با یک «هیولای» متفاوت. پایان‌بندی فیلم دارای پیچی است که به نظر من خیلی قانع‌کننده نبود، اما حداقل غیرمنتظره است و همه‌چیز را زیر و رو می‌کند. روباردز در نقش پروتاگونیست نسبتاً بی‌روح است، که همین توضیح می‌دهد چرا او نقشِ لوم را می‌خواسته. این نقش کسی را با جذابیتِ وینسنت پرایس می‌طلبید. نسخه اصلی فیلم ۱ ساعت و ۳۸ دقیقه است و من همین نسخه را تماشا کردم. متأسفانه ۱۱ دقیقه برای اکران در آمریکا از فیلم حذف شد که شامل حذف سکانس‌هایی از پایان فیلم، مثلاً کلی از صحنه‌های لیلی پالمر بود. گوردون هسلر (Gordon Hessler) کارگردان فیلم، با این اصلاحات مخالف بود، و همین‌طور با رنگی کردن صحنه‌های فلاش‌بک به این دلیل که ایده این _نبوده_ که آن‌ها را رنگی کنند تا بینندگان متوجه نشوند کی دارند یک سکانس رویایی می‌بینند یا شاید فلاش‌بک یا فلاش فوروارد، کاری که تا آن زمان انجام نشده بود. این فیلم در تولدو و مادرید اسپانیا فیلمبرداری شده است. نمره: C/C+
2020-09-09