Pink Narcissus

CinemaSerf (منتقد)

در حالی که قطعه «تصاویری از یک نمایشگاه» اثر موسورگسکی موسیقی متن فوق‌العاده‌ای برای این فیلم است، آدم ناخودآگاه به این فکر می‌کند که اگر خود او می‌دید از این اثرش در این محصول نهایی چطور استفاده شده، چه واکنشی نشان می‌داد! فیلم اساساً مجموعه‌ای از رویاهای خیسِ فزاینده‌ی جوانی به نام «پن» (با بازی بابی کندال) است. این جوان خوش‌سیمای انعطاف‌پذیر و کاملاً متکی‌به‌نفس، یک ساعت وقت می‌گذارد تا برخی از فانتزی‌های جنسی نسبتاً صریح خود را با ماتادورها، پسرهای چرم‌پوش، رابطه در توالت‌های عمومی، برده‌ها - در واقع تقریباً هر فانتزی‌ای که در سر داشته باشد - زندگی کند. فیلم پر از نمادگرایی هم هست. از پیله جنینی در آغاز گرفته تا نقطه اوج داستان که به شکلی مناسب چرخه زندگی را به پایان می‌برد. طبیعت حضور پررنگی دارد. گل‌ و گیاه، جانوران، باران، آفتاب و بال‌های لرزان یک پروانه کمک می‌کنند تا این پسر جوان در سفر خود (دور و بر چیزی که مشخصاً فقط یک آپارتمان است) همراهی شود و جریانی روان حفظ شود که هم از نظر جنسی تحریک‌آمیز است و هم - برخلاف انتظارم - به طور عجیبی کمتر از حد انتظار آشکار است. حدس می‌زنم سانسورچی‌ها حتی در سال ۱۹۷۱ هم در تعیین آنچه مجاز بوده و نبوده دست داشته‌اند! نتوانستم به درستی تصمیم بگیرم که آیا این اثر به بازسازی نیاز دارد یا خیر. شادابی رنگ‌ها و تصاویر خیلی وقت‌ها پخش می‌شود و فوکوس خود را از دست می‌دهد. گاهی اوقات این مسئله به شکلی اغواکننده جواب می‌دهد، اما به نظرم بیشتر از اصل ماجرا کم می‌کند و باعث می‌شود فیلم به سختی قابل تماشا باشد و تشخیص تصاویر دشوار شود. من تا به حال چیزی شبیه به این را در سینمای انگلیسی‌زبان ندیکده بودم و تماشای آن سوالاتی را در ذهن ایجاد می‌کند تا درباره گذرا بودن زندگی فکر کنیم، آنجا که زیبایی و خطر با هم تداخل پیدا می‌کنند، تکامل می‌یابند و...