The Ballad of Tam Lin

CinemaSerf (منتقد)

رودی مک‌داول با بهره‌گیری از عمارت باشکوه «ترکویر هاوس» در مرزهای اسکاتلند و صدای گوش‌نواز جکی مک‌شی، سعی کرده داستانی فولکلور از قرن شانزدهم درباره ملکه پریانِ جادوگری که دور خودش را با جوانی و زیبایی پر کرده، بازآفرینی کنه. منتها او زمان داستان رو به دهه ۶۰ کشانده و این بار «میکی» مرموز (با بازی اوا گاردنر) است که نقش اغواگر رو بازی می‌کنه. در صدر فهرست اهدافش، «تام» جوان و خوش‌تیپ (ایان مک‌شین) قرار داره، اما خیلی زود متوجه می‌شید که او هم نقش گذرا و کوتاهی در زندگی معشوقه‌اش داره. چیزی که میکی بهش عادت نداره رقابته؛ رقابتی که با ورود «جنت» (استفانی بیچام)، دختر کشیش محل، شکل می‌گیره. در حالی که بیشتر اطرافیانش تشنه اینن که در دایره توجهش بمونن و از ثروتش لذت ببرن، «تام» ساز مخالفی می‌زنه و استقلال رای خودش رو نشون میده؛ حرکتی که اون ضرب‌المثل قدیمی رو زنده می‌کنه: «از زنی که تحقیر شده بترسید».

این فضا در ابتدا خیلی خوب جواب میده، چون موسیقی وهم‌آلود با حس زندگی بی‌دغدغه‌ای که برای اطرافیانش فراهم کرده پیوند می‌خوره. اما بعد از کلوزآپ‌های بی‌شمار از گاردنر و مک‌شین که دوربین رسماً عاشقشونه، ریتم داستان به طرز وحشتناکی کُند و فرسایشی میشه و تلاش چندانی هم برای بسط دادن المان‌های فانتزی صورت نمی‌گیره. ریچارد واتیس در نقش پیشکار همه‌کاره یعنی «الروی» بازی جالبی ارائه میده—مردی که با وفاداریِ کمی ترسناک به بانوی خود خدمت می‌کنه، ولی روی کاراکتر او هم پرداخت خاصی انجام نمیشه. فیلم‌برداری و جلوه‌های بصری محدودش در بعضی لحظات، به‌ویژه در بخش پایانی، تاثیرگذاره اما به نوعی حس می‌کردم رفتارهای این کاراکترها رو دارم از پشت یک ویترین شیشه‌ای ضخیم تماشا می‌کنم. فیلم قطعاً یه نقد امروزی به رذیلت‌های اخلاقی مثل پول‌پرستی و سبکسریه، اما صحنه‌های اضافه‌اش بیش از حده و در نهایت اثر تا حدی فاقد عمق از آب درمیاد.