Zeppelin

CinemaSerf (منتقد)

جدا از اشاره‌ای گذرا به فیلم «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» (۱۹۷۴)، همیشه کلی تقلا می‌کنم تا دلیلی پیدا کنم که مایکل یورک (Michael York) چطور توانسته به عنوان یک بازیگر مطرح شود. او یک جور جذابیت ظاهری و افاده‌ای داشت، اما سبک بازیگری‌اش در اینجا به سختی حتی کمی انعطاف‌پذیرتر از شیء داخل عنوان فیلم است. او نقش سربازی با اصالت سرشناس آلمانی (ریشتر) را بازی می‌کند. آلمانی‌ها می‌خواهند او برایشان کار کند، بریتانیایی‌ها هم همین را می‌خواهند؛ پس، بله - خودتان حدس زدید. وقتی پیش «بوش»ها می‌رود، خودش را سوار بر این کشتی پرنده شگفت‌انگیز می‌بیند که قادر است به ارتفاعات و سرعت‌های بالایی برسد، آن هم در یک مأموریت سری که برای نابودی قلب و روح بریتانیایی‌های خسته از جنگ طراحی شده است. آیا او می‌تواند با وجود برتری همه‌جانبه‌ی داخل کشتی، این نقشه را خنثی کند؟ متأسفانه، اصلاً و ابداً هیچ حس تعلیقی اینجا وجود ندارد. فیلم حداقل ۴۰ دقیقه طول می‌کشد تا تازه کشتی پرنده را به ما نشان دهد، و تازه آن موقع هم همه‌چیز خیلی کم و خیلی دیر است. بقیه بازیگران در حد قابل قبولی هستند - آنتون دیفرینگ (Anton Diffring) و ماریوس گورینگ (Marius Goring) که کمتر از حد از او استفاده شده، وظایفشان را به درستی انجام می‌دهند، اما فیلمنامه کند است و خیلی حرف می‌زنند و اصلاً خبری از اکشن کافی نیست. شاید اگر طراحان اول این فیلم را تماشا کرده بودند، گلوله‌های آتش‌زا را خیلی سریع‌تر اختراع می‌کردند!