El gran amor del conde Drácula
پس از یک حادثه خونین در گذرگاه بدنام بورگو، گروهی متشکل از پنج مسافر - چهار زن جوان و یک مرد - در پای کوه‌های کارپات سرگردان شده و به دنبال پناهگاهی در آخرین عمارت خریداری شده توسط دکتر وندل مارلو، یک پزشک عجیب و غریب، می‌گردند: یک بیمارستان متروکه و غارمانند. اکنون، مهمانان چاره‌ای ندارند جز اینکه شب را در این قلعه سرد و پر از شایعه بگذرانند؛ اما دیری نمی‌گذرد که آن‌ها یکی پس از دیگری تحت طلسم میزبان مؤدب و مرموز خود قرار می‌گیرند. اما اگر افسانه مو به تن سیخ‌کن خون‌آشام‌ها واقعیت داشته باشد، برای پاک کردن ننگ نامقدس کنت دراکولا از این سرزمین به چه چیزی نیاز است؟
سال انتشار: 1973 کارگردان: Javier Aguirre ژانر: Horror نویسندگان: Javier Aguirre، Alberto S. Insúa، Paul Naschy امتیاز: 5.2راهنمای والدین El gran amor del conde Drácula
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_فیلم‌های سبک «کلبه‌ای در جنگل» اسپانیایی، با این تفاوت که اینجا «قلعه‌ای در جنگل» است و هیولا دراکولا (Drac) است_** در گذرگاه تی‌هوتا (Tihuța) در کوه‌های کارپات در شمال ترانسیلوانیا، یک درشکه‌چی شامل پنج مسافر (یک مرد و چهار زن) خراب می‌شود و آن‌ها چاره‌ای ندارند جز اینکه به دنبال پناهگاه در یک آسایشگاه نزدیک بگردند. آن‌ها توسط دکتر مارلو (با بازی پل ناشچی - Paul Naschy) مورد استقبال قرار می‌گیرند، اما آیا او واقعاً می‌توانست... «عشق بزرگ کنت دراکولا» (۱۹۷۳) که با نام «دختران قبرستان» نیز شناخته می‌شود، اساساً یک دنباله اسپانیایی برای فیلم‌های دراکولای استودیو هامر تا «زخم‌های دراکولا» است. این فیلم بیش از همه یادآور «دراکولای، شاهزاده تاریکی» است، اما حاوی بخش‌هایی است که «مراسم شیطانی دراکولا» (که پس از این فیلم اکران شد) را به یاد می‌آورد. ناشچی مطمئناً پادشاه ژانر وحشت اسپانیا از اواخر دهه ۶۰ تا سال‌های ۲۰۰۰ بود. این تنها تلاش او برای بازی در نقش دراکولا و اولین به تصویر کشیدن سینمایی کنت دراکولا در نورری رمانتیک‌تر بود که روی نسخه فرانک لانجلا (Frank Langella) در سال ۱۹۷۹ و فیلم کاپولا (Coppola) در سال ۱۹۹۲ تأثیر گذاشت. در اینجا، پل کمی شبیه به براندوی جوان‌تر به نظر می‌رسد. هایده پولی‌توف (Haydée Politoff) با موهای بلوطی باشکوهش در میان بازیگران زن برجسته است. او در نهایت به شخصیت اصلی زن تبدیل می‌شود، اما از قضا، ناشچی با او «ارتباط برقرار نکرد». جالب اینجاست که این فیلم اساساً یک اثر در سبک کلبه‌ای در جنگل است، همان‌طور که در عنوانم اشاره کردم. «کلبه» به طور اتفاقی یک قلعه یا به طور خاص‌تر، یک آسایشگاه است؛ و دوره زمانی هم به طور اتفاقی اوایل قرن بیستم است. حتی یک سکانس شنای برهنه هم وجود دارد. اگر حال و هوای فیلمی دراکولایی به سبک هامر با قلعه‌های در حال فروپاشی، جنگل‌های وهم‌آور، درشکه‌ها، شایعات ترسناک که با صدای آهسته گفته می‌شوند، زنانی با لباس‌های ویکتوریایی، خون‌آشام‌های مکنده خون، «عروس‌های» دراکولا، مراسم شیطانی و سینه‌های زنانه را دارید، این فیلم دقیقاً همین است. پایان‌بندی آن بی‌نظیر است و من آن را دوست داشتم، اما برخی چیزهای بحث‌برانگیز وجود دارد، مانند صدای بم و کلیشه‌ای که به طرز عجیبی از هیچ جا بیرون می‌آید و برهنگی بیش از حد بالا تنه (که بوی سوءاستفاده سطحی می‌دهد). مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۵ دقیقه است و در مادرید فیلمبرداری شده است. نمره: B-
2024-11-10Latour (منتقد)
ترانسیوانیا در دهه ۷۰، گوتیک اروپایی. در میان دوبله‌های خشک و بی‌روح، چهار دختر زیبای اروپایی با لباس‌های آماده اما شیک دوره‌ای، کمی مضحک به نظر می‌رسند. جو قلعه منزوی عالی است، این یکی از آن مکان‌های گوتیک دنج است که می‌توانید در آن تختخواب و صبحانه، کتاب‌های کتابخانه و حتی استخر شنای اختصاصی خودتان را داشته باشید! این مکان فقط به سیرک و تعداد بیشتری از تله‌ها نیاز داشت تا جنایات پیش پا افتاده را دور نگه دارد. با این حال، داستان از مسیر اصلی خود خارج می‌شود، درست مانند سکانس پیش از تیتراژ که از گوتیک‌های جوی و مه آلود به قلمرو «تبر به سر» تغییر مسیر می‌دهد. تضاد مریم باکره و زن فاحشه بیداد می‌کند!
2025-11-17