آنتونی و کلئوپاترا

CinemaSerf (منتقد)

اگرچه این نسخه از تراژدی شکسپیر از نظر بصری واقعاً زیباست، اما اقتباس بیش از حد پرحرف آن، فیلم را به زمین زده است. چیزی که چارلتون هستون (کارگردان) و تیم نویسندگی‌اش متوجه آن نشده‌اند این است که بخش زیادی از متن اصلی برای تناسب با سادگی صحنه تئاتر طراحی شده بود. با داشتن طیف کاملی از جلوه‌های بصری برای لذت بردن، بخش زیادی از دیالوگ‌های اصلی اضافه به نظر می‌رسند، و خلاصه کردن آن‌ها چالشی است که این اثر در آن ناکام مانده است. داستان اساساً بلافاصله پس از ترور ژولیوس سزار با لپیدوس (فرناندو ری)، اکتاویان (جان کسل) و مارک آنتونی (هستون) آغاز می‌شود که آتش‌بس ساده‌ای را مدیریت می‌کنند تا بتوانند با پومپه (فردی جونز) مقابله کنند. اکتاویان همچنین نسبت به آنتونی نگران است و پیشنهاد می‌کند که او با خواهرش اکتاویا ازدواج کند تا پیوند قوی‌تری بین آن‌ها ایجاد شود و در عین حال بازیگر دیگر این میدان را تحریک کند. کلئوپاترا (هیلدگارد نیل) هم از سزار عبور کرده و آنتونی کاملاً تحت تسلط اوست. اکنون او باید با احتیاط قدم بردارد چرا که کلئوپاترا به ازدواج جدید او واکنش نشان می‌دهد و آنتونی متوجه می‌شود که شاید با هم به اندازه کافی قدرتمند هستند تا نقشه جهان روم را دوباره ترسیم کنند. فیلم واقعاً تلاشی برای ارائه صحنه‌های نبرد در مقیاس بزرگ نمی‌کند، بلکه از تدوین کات سریع برای نشان دادن درگیری‌ها استفاده می‌کند که با دیالوگ‌ها و نماهای اکشن گاه‌وبی‌گاه در هم آمیخته شده است. در برخی لحظات این روش نسبتاً مؤثر است، اما بیشتر فیلم شبیه پروژه‌ای شخصی برای ستاره‌ای است که عمیقاً درگیر اثر اصلی بوده، بدون اینکه واقعاً ایده چندانی درباره نحوه اجرای جذاب آن روی پرده سینما داشته باشد. انتخاب نیل برای نقش‌آفرینی کمی جالب و پر نوسان است، و تمایل خود هستون به نماهای طولانی از دوربین، سرعت فیلم را به کندی حلزون درآورده است. جان کسل در نقش اکتاویانِ مرموز و نرم‌خو خوب عمل می‌کند، اریک پورتر هم در نقش انوباربوس همینطور، اما در غیر این صورت، کل فیلم کمی طولانی و معمولی است.