Necromancy

Wuchak (منتقد)

_**یک فیلم با تم علوم غریبه و ماوراءالطبیعه با بازی پاملا فرانکلین و اورسن ولز**_
یک زوج جوان اهل لس‌آنجلس (با بازی پاملا فرانکلین و مایکل اونتکین) پیشنهادی دریافت می‌کنن که نمی‌تونن ردش کنن و به شهری در چند ساعتی شمال نقل‌مکان می‌کنن. اما چرا غول مرموز و با نفوذ این جامعه انحصاری (با بازی اورسن ولز) این‌قدر اصرار داره اون‌ها رو جذب کنه؟ یه جای کار می‌لنگه و قضیه مشکوکه.
فیلم «احضار ارواح» (Necromancy) سال ۱۹۷۰ ساخته شد اما تا سال ۱۹۷۲ اکران نشد (هرچند حق کپی‌رایتش مال ۱۹۷۱ بود). این اثر ترکیبی از المان‌های فیلم‌های «کارناوال ارواح» (Carnival of Souls - 1962)، «بچه رزماری» (Rosemary’s Baby - 1968) و «خروج شیطان» (The Devil Rides Out - 1968) رو در خودش داره؛ علاوه بر این، بعدها روی فیلم «مدرسه شیطان برای دختران» (Satan’s School for Girls - 1973) هم تاثیر گذاشت. از بعضی جهات از اون فیلم‌ها بهتره و از بعضی جهات ضعیف‌تر.
مثلاً تدوین فیلم بعضی جاها، مخصوصاً در نیمه اول، نامتعادل و نامنسجمه؛ حالا نمی‌دونم این کار عمدی بوده یا فقط ناشی از ضعف در فیلم‌سازیه. یه نمونه خوبش، روحیه شاد و بی‌خیال دختر توی ماشینه، اونم درست بعد از اینکه تصادف کرده و با چشم‌های خودش سوختن و زنده زنده ذوب شدن یه آدم بیهوش رو دیده!
به خاطر حضور اورسن ولز (Orson Welles)، این فیلم در سال ۱۹۸۳ با عنوان «جادوگری» (The Witching) دوباره اکران شد که صحنه‌های برهنگی کامل در طول یک مراسم مذهبی با بازی برینکه استیونز (Brinke Stevens) بهش اضافه شده بود، به همراه یه سری تغییرات دیگه و یک پایان سرهم‌بندی‌شده.
من پاملا فرانکلین (Pamela Franklin) رو در حدود شش تا فیلم دیدم و بدون شک اینجا با موهای پرپشت قهوه‌ای‌ش در بهترین حالت خودش قرار داره. موقع فیلمبرداری ۲۰ سالش بود و همسر آینده‌ش رو هم سر همین صحنه ملاقات کرد؛ یعنی همون دکتر جوانی که هاروی جیسون (Harvey Jason) نقشش رو بازی می‌کرد. اون‌ها هنوز هم بعد از گذشت بیش از پنجاه سال با هم زندگی می‌کنن. پاملا خاطره خوبی از کار با ولز نداشت؛ کسی که مشخصاً این نقش رو فقط برای پول مفت قبول کرده بود (و تلاش ناموفقی هم می‌کنه تا پشت یه بینی پروتزی و ریش مصنوعی قایم بشه). پاملا می‌گفت ولز به بازیگرهای دیگه بی‌محلی می‌کرد و حسش رو این‌طور خلاصه کرد: «آدم دوست‌داشتنی‌ای نبود.» در مقابل، او دو سال قبلش با مارلون براندو (Marlon Brando) در فیلم «شب روز بعد» (The Night of the Following Day) کار کرده بود و می‌گفت براندو با همه رفتاری کاملاً برابر داشت.
کارگردان فیلم، برت آی. گوردون (Bert I. Gordon) (که به خاطر فیلم سرگرم‌کننده «دهکده غول‌ها» محصول ۱۹۶۵ شناخته می‌شه) نگران بود که با ولز به مشکل جدی بخوره، مخصوصاً وقتی منشی‌ش بهش گفت ولز قبل از ساعت ۱۰ صبح یا بعد از ۴ بعدازظهر کار نمی‌کنه. برای همین گوردون با استخدام یه آشپز حرفه‌ای و فراهم کردن تمام غذاها و نوشیدنی‌های موردعلاقه ولز، دلش رو به دست آورد؛ این‌طوری این بازیگر ابهت‌دار خیلی باهاشون راه اومد، هرچند این موضوع باعث نشد انتقادهای پاملا برطرف بشه.
فیلم از نظر حضور بازیگران زن نمره خوبی می‌گیره. علاوه بر فرانکلین در دوران اوجش، لی پورسل (Lee Purcell) هم هست که موقع فیلمبرداری ۲۳ سالش بود، و همین‌طور سو برنارد (Sue Bernard) موقرمز و ریزنقش که بیشتر به خاطر نقشش به عنوان دختر جذاب بیکینی‌پوش در فیلم «سریع‌تر، پیشی! بکش! بکش!» (Faster, Pussycat! Kill! Kill! - 1965) شناخته می‌شه.
مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه‌ست و در لوس گاتوس کالیفرنیا (حدود ۳۵ مایلی جنوب شرقی سانفرانسیسکو) و همچنین استودیوهای ساموئل گلدوین در هالیوود فیلمبرداری شده.
نمره من: -B یا +C