La orgía de los muertos

La orgía de los muertos

«پاول ناچی» (Paul Naschy) در این فیلم زامبی‌محور، نقش مکمل یک گورکن مجنون را بازی می‌کند. داستان در روستایی کوچک در بالکان در قرن نوزدهم اتفاق می‌افتد؛ جایی که ورود یک غریبه برای دریافت ارثیه، با رویاهای آخرالزمانی و دیگر نشانه‌های شوم همراه می‌شود. اهالی شهر دخمه‌ای پر از وحشت را کشف می‌کنند، از جمله یک فرقه شیطان‌پرستی و انبوهی از مردگان متحرک.

سال انتشار: 1973 کارگردان: José Luis Merino ژانر: Horror نویسندگان: Enrico Colombo، José Luis Merino امتیاز: 5.7

راهنمای والدین La orgía de los muertos

نقدها و نظرات

tmdb17996075 (منتقد)

امتیاز: 6

راستش هنوز دارم فکر می‌کنم چطور از یه فیلم ترسناک که این‌قدر بی‌خیال و کند پیش می‌ره لذت بردم. اگه بخوام یه لحظه منطقی باشم، باید بگم فیلم «La orgía de los muertos» اصلاً چیز خاصی برای ارائه نداشت. کلیشه‌های تکراری و یه پایان کاملاً قابل‌پیش‌بینی، از ویژگی‌های درخشان! این فیلم هستن. بذارید روشن بگم: دلیل اینکه از فیلم تعریف نمی‌کنم این نیست که با کلیشه یا پایان قابل‌پیش‌بینی مشکل دارم. به نظرم یه فیلم حتماً نباید پیچش داستانی عجیب یا اتفاقات غیرمنتظره داشته باشه تا عالی بشه. ولی معتقدم یه فیلم ترسناک برای اینکه حداقل استاندارد رو داشته باشه، باید یا سرگرم‌کننده باشه، یا پر از خون و خون‌ریزی باشه، یا حداقل یه اتمسفر وهم‌آلود داشته باشه. اما مطمئن نیستم این فیلم هیچ‌کدوم از این سه تا ویژگی رو داشته باشه. برعکس، خیلی فیلم کندیه، اصلاً خون و خون‌ریزی نداره و صحنه‌های ترسناکش هم خیلی کمه. شاید بشه گفت داستان توی چند دقیقه آخر یه کم جالب و عجیب می‌شه، اما همین و بس. اگه درباره یه فیلم دیگه حرف می‌زدیم، قطعاً می‌گفتم فاکتورهای لازم برای یه فیلم ترسناک خوب رو نداره. با این حال، یه چیزی توی این فیلم هست که تماشاش رو لذت‌بخش می‌کنه و اون هم ظاهر فوق‌العاده شیک و چشم‌نواز فیلمه. مناظر زیبا و در عین حال شوم اروپایی، لباس‌های قرن نوزدهمی و قبرستون، یه پس‌زمینه گوتیک بی‌نقص ساخته که کاملاً خوراک ژانر وحشته. اتمسفر فیلم یه جورایی تاریکه، ولی در عین حال جذابیت خاص خودش رو داره. اون روستای کوهستانی دو روی متفاوت داره که فضا رو خیلی مرموز و مبهم می‌کنه. شاید بعضی‌ها فکر کنن فیلم قدیمی و دم‌دستی شده، اما هنوز هم یه جذابیت ترسناک و دلنشین داره. توی کل فیلم فقط یکی دو تا صحنه یا دیالوگ خنده‌دارِ ناخواسته دیدم که برای فیلمی تو این سطح، خودش یه موفقیت بزرگه! یادمون نره که این یه فیلم کم‌بودجه‌ست با بازیگرهایی که حتی اسپانیایی هم بلد نبودن حرف بزنن (یا حداقل همه‌شون بلد نبودن)، در حالی که زبان اصلی فیلم اسپانیایی بود. یکی از صحنه‌هایی که واقعاً منو به خنده انداخت، دعوای فیزیکی «استلویو رُسی» (Stelvio Rosi) با «جاسینتو مولینا» (Jacinto Molina) بود... واقعاً خنده‌دار و مسخره بود. در نهایت، با وجود همه این ایرادها، فکر می‌کنم طرفدارهای ژانر وحشت گوتیک می‌تونن از تماشای این فیلم لذت ببرن؛ مخصوصاً اونایی که دنبال یه داستان خیلی پیچیده نیستن و بیشتر از زیبایی‌شناسی و اتمسفر جذاب فیلم لذت می‌برن.

2017-02-14