Piranha

talisencrw (منتقد)

همین دیشب فیلم «پیرانا، پیرانا» رو دیدم. وقتی نظرات سایت‌های سینمایی رو می‌خونم، می‌بینم یه مشت به‌اصطلاح عشقِ سینما حسابی شاکی‌ان و فکر می‌کنن اسم فیلم تقلیدی بوده (نگران نباشید، اسپویل نمی‌کنم) و فیلم یه آش شله‌قلمکار غیرقابل‌تحمله؛ ولی من می‌گم «هر کسی یه سلیقه‌ای داره»، چون واقعاً ازش لذت بردم. اشتباه نکنید، این فیلم در حد «پیرانا»، «آرواره‌ها» یا «موبی دیک» نیست، ولی به عنوان چیزی که هست و تلاشی که می‌کنه، من بهش نمره کامل می‌دم. ویلیام اسمیت درست مثل جک پالانس و هنری سیلوا جزو اون بازیگراییه که هر چقدر هم از کاراکترش بدت بیاد، مجبوری بهش احترام بذاری و ته دلت، هر چقدر هم که آدم خوبی باشی یا فکر کنی هستی، دلت می‌خواد شبیه اون باشی. هیچی براشون مهم نیست و کاملاً روی سرنوشت خودشون تسلط دارن. اگه کسی موی دماغشون بشه، حذفش می‌کنن و اگه کسی رو بخوان، دست دراز می‌کنن و به چنگش میارن. این فیلم یکی از اون آثاریه که این حس و اسطوره رو از طریق شخصیت کاریبه با بازی اسمیت تمام‌وکمال به نمایش می‌ذاره. فیلم ترکیب جذابی از «بازماندگان» (Deliverance) و «خطرناک‌ترین شکار» (The Most Dangerous Game) به حساب میاد. قطعاً شاهکار نیست، ولی اصلاً اون‌قدری که بقیه می‌گن بد نیست. تازه هیچ تقلیدی هم از فیلم هیجانی جو دانته نکرده، چون شش سال قبل از اون اکران شده (و حتی سه سال قبل از این‌که «آرواره‌ها» این سبک فیلم‌ها رو محبوب کنه). چیزی که هنوز هضمش برام سخته اینه که درست توی همون دوره، توی یه منطقه خیلی پرت‌تر از آمریکای جنوبی و با بازیگرایی که هزار برابر بداخلاق‌تر بودن، ورنر هرتسوک داشت شاهکاری مثل «آگوره، خشم پروردگار» رو می‌ساخت...