The Call of the Wild

Wuchak (منتقد)

**_نسخه اروپایی اثر کلاسیک جک لندن با بازی چارلتون هستون_**

در جریان تب طلای کلوندایک در سال ۱۸۹۷، دو مأمور ارسال مرسولات پستی با سورتمه سگ‌ها از اسکاگوی در سواحل جنوب شرقی آلاسکا به سمت شهر داوسون در فاصله بیش از ۴۰۰ مایلی شمال یوکان حرکت می‌کنن. یکی از سگ‌های سورتمه به اسم باک، تازه از کالیفرنیا اومده و هیچ تجربه‌ای در هوای برفی نداره. تورنتون (با بازی چارلتون هستون) با بی‌احتیاطی با یکی از کله‌گنده‌های شهر (جورج ایستمن) دشمنی می‌کنه و در عین حال با صاحب زیبای یک سالن (میشل مرسیه) صمیمی می‌شه.

فیلم «آوای وحش» (The Call of the Wild - 1972) یک ماجراجویی غافلگیرکننده و جذاب در دل طبیعت وحشیه که با لوکیشن‌های فوق‌العاده‌ش می‌تونه به عنوان یک فیلم وسترن در سبک «شمال به آلاسکا» (North to Alaska - 1960) به حساب بیاد، البته بدون اون شوخی‌های لوده‌بازی. فیلم‌های بعدی مثل «ستاره شمال» (North Star - 1996) و «ادعا» (The Claim - 2000) و همچنین «مردان کوهستان» (The Mountain Men - 1980) به خاطر بازی هستون در نقش اول و فضای وسترن زمستانی‌شون به ذهن خطور می‌کنن.

اینکه فیلم یک سگ رو به عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی داره، ممکنه آدم رو یاد فیلم‌های لوس دیزنی بندازه، اما این فیلم اصلاً اون‌طوری نیست. باید اشاره کنم که باک در اینجا یک سگ ژرمن شپرد هست، در حالی که توی کتاب ترکیبی از سنت برنارد و شپرد اسکاتلندیه. زمان فیلم کمی بیشتر از ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه‌ست. حواستون به نسخه‌هایی که روی پلتفرم‌های استریم (مثل Tubi و Plex) هست باشه، چون نیم ساعت کامل از پرده آخر فیلم رو سانسور کردن. منظورم سکانس‌هاییه که تورنتون با کالیوپه توی سالن و توی یک وان حمام به سبک وسترن وقت می‌گذرونه، و همچنین سکانس‌هایی که پیت (رایموند هارمستورف) با راهنمای دورگه‌ش (خوان لوئیس گالیاردو) به دنبال طلا می‌گرده. در حال حاضر یک نسخه عالی با کیفیت HD به صورت رایگان در یوتیوب موجوده (نسخه کامل).

میشل مرسیه در نقش کالیوپه مو قرمز واقعاً خیره‌کننده‌ست و ماریا رم هم در نقش مرسدس مو بلوند بسیار دوست‌داشتنیه. هستون از «آوای وحش» به عنوان بدترین فیلم خودش یاد کرده، اما اعتراض او بیشتر به سختی‌های ساخت فیلم و مسائل سیاسی تولید مشترک در اروپا بود تا خود فیلم (یعنی محصول نهایی). به عنوان مثال، تیم تولید مجبور شد سگ‌های سورتمه رو وارد کنه چون (در کمال تعجب) هیچ سگی در نروژ نبود و هستون مجبور شد هنر سخت سورتمه‌رانی با سگ رو درجا یاد بگیره، اونم در شرایطی که سگ‌ها یا فرار می‌کردن یا با هم می‌جنگیدن. از نظر «سیاست‌های اروپایی»، این یک محصول مشترک بریتانیا، نروژ، آلمان، فرانسه، اسپانیا و ایتالیا بود (پس منتظر دوبله‌های زیادی مثل وسترن‌های اسپاگتی باشید). این موضوع تهیه‌کننده بریتانیایی رو مجبور کرد تا حداقل دو نفر از عوامل کلیدی رو از هر کشور استخدام کنه تا توزیع فیلم در اروپا راحت‌تر بشه. هستون بازیگران و عوامل رو مجموعه‌ای توصیف کرد که بیشتر توسط یک کمیته سیاسی جمع شده بودن تا بر اساس توانایی؛ یک جور تولید به سبک «سازمان ملل». این موضوع هم کمکی نکرد که خوان لوئیس گالیاردو (بازیگر اسپانیایی نقش سزه) سر صحنه احساس تنهایی و افسردگی می‌کرد، که این قضیه با این واقعیت که نمی‌تونست انگلیسی یا زبان بقیه اعضا رو صحبت کنه تشدید می‌شد. فیلم عمدتاً در نروژ و همچنین لاپلند فنلاند فیلمبرداری شد و کارهای استودیویی هم در اسپانیا انجام شد.

نمره: B+/A-