Stanley

Wuchak (منتقد)

**_«مارها؟! آخه چرا باید حتماً مار باشن؟!»_** یه سرباز کهنه‌کار ویتنام از قبیله سمینول (با بازی کریس رابینسون) تو مناطق دورافتاده باتلاق‌های اورگلیدز زندگی می‌کنه؛ جایی که تنها رفیقاش مارها هستن. هر کی پاشو روی دمش بذاره یا اذیتش کنه، مارها رو به جونش می‌اندازه تا به‌خیال خودش عدالت رو اجرا کنه. فیلم «استنلی» (1972) از موفقیت غافلگیرکننده فیلم «ویلارد» (که ۱۶ ماه قبلش اومده بود) الهام گرفته و یه جورایی ردپای فیلم «بیلی جک» هم توش دیده می‌شه (از جمله همون بودجه پایینش). فیلم‌های هم‌دوره‌ایش مثل «قورباغه‌ها» (Frogs) و «بلاد فریک» (Blood Freak) هم شباهت‌هایی با این اثر داشتن و این فیلم‌ها بعدها روی آثاری مثل Blood Stalkers، Squirm و Empire of the Ants تأثیر گذاشتن.

از بین بازیگرهای زن، پاملا تالوس با موهای مشکیش در نقش ویکی به چشم میاد، هرچند نقشش در حد یه حضور کوتاه (کمیو) بیشتر نیست. سوزان کارول با موهای خرمایی-بور در نقش سوزی حضور پررنگ‌تری داره و مارسیا نایت هم در نقش گلوریا، رقاص شکم سن‌بالا، قابل توجهه. موقع فیلم‌برداری ۴۷ سالش بود ولی هیکلش قشنگ به اندازه یه زنِ نصف سن خودش رو فرم بود. فیلم فضای سنگین و خاصی داره و سر صبر پیش می‌ره (حتی ۱۲ دقیقه از «ویلارد» طولانی‌تره). با وجود اینکه بودجه مستقلی داشته (۱۲۵ هزار دلار خرجش شده که امروز معادل ۱ میلیون دلاره)، پر از نکات و ریزه‌کاری‌های جالبه؛ حال‌وهوای اوایل دهه ۷۰ هم حسابی سرگرم‌کننده‌ست، از جمله آهنگ‌هاش (البته اگه بتونید تحملش کنید!). از این خوشم اومد که پایان‌بندی چقدر تر و تمیز و هوشمندانه شخصیت اصلی (شاید هم شخصیت منفی؟) رو از نظر روانی تحلیل می‌کنه. فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه‌ست و تو اورگلیدز در جنوب فلوریدا فیلم‌برداری شده و صحنه‌های شهریش هم تو میامی گرفته شده. چندتا سکانس مربوط به حیوانات هم در هوموساسا، یعنی ۱۲۰ کیلومتری شمال تمپا، فیلم‌برداری شده. نمره: -B