Terror at Red Wolf Inn

talisencrw (منتقد)

من که تو دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی در کانادا بزرگ شدم، مادرم همیشه می‌گفت باید بشقابت رو تا آخر پاک کنی چون بچه‌های زیادی تو گوشه و کنار دنیا گرسنه‌ان؛ این طرز فکر البته با اون جمله معروف راجر واترز که می‌گفت «تا گوشتت رو نخوری خبری از دسر نیست» بیشتر تو ذهنم جا افتاد. با دیدن صحنه‌های سورئالِ ضیافت‌های شام در اوایل اقامت رجینا در مسافرخانه رد ولف، ناخودآگاه یاد همین حرف‌ها افتادم. باید اعتراف کنم خیلی زودتر از این‌ها باید این فیلم رو می‌دیدم ولی هیچ‌وقت به پستم نخورده بود؛ راستش تا زمان دوران لیسانسم که «سکوت بره‌ها» اکران شد اصلاً هیچ فیلم ترسناکی با تم آدم‌خواری ندیده بودم. از تماشایش واقعاً لذت بردم، هرچند کاش نسخه مخصوص تلویزیونی که توی پکیج ۵۰تایی فیلم‌های Mill Creek داشتم نبود. سه تا دختری که دعوت شده بودن فوق‌العاده بودن، کاراکتر «بیبی جان» برام ترکیبی از رابرت ردفوردِ خیلی جوان و برد پیتِ دوران «تلما و لوییز» بود. با اینکه کارگردانی یکدست نیست و ریتم فیلم یه جاهایی کُند میشه، ولی افشاگری بزرگِ ۲۰ دقیقه پایانی خیلی خوب دراومده و سکانس پایانی یکی از لذت‌بخش‌ترین پایان‌هایی بود که تا حالا دیدم. اگه حتی ذره‌ای به فیلم‌های بهره‌کشی (اکسپلویتِیشن)، ژانر وحشت و فیلم‌های رده ب (B-movie) دهه ۷۰ علاقه دارید، کاملاً ارزش وقت گذاشتن رو داره.