The Twilight People

CinemaSerf (منتقد)

برای هر بیننده‌ی بریتانیایی که پای این خزعبلات مسخره بنشینه، موندگارترین چیز فیلم — که خودش عمق فاجعه رو نشون می‌ده — تکرار مداوم آهنگ تیتراژ مسابقه‌ی «Mastermind»ه! به جز این، با یه فیلم کاملاً فراموش‌شدنی و بی‌سر‌و‌ته طرفیم؛ ماجرا درباره‌ی غواصیه (جان اشلی) که دزدیده می‌شه و به جزیره‌ای پر از موجوداتی می‌برنش که انگار یک‌راست از موزه‌ی مادام توسو اومدن، تا «دکتر گوردون» خبیث (نه، اون دکتری که توی رمان «زیبای سیاه» بود نه!) روش آزمایش کنه.

نتایج آزمایش‌های ناموفقش همه‌جا ریخته؛ در واقع توی این جزیره یه موجود شبیه «آقای تامنس» داریم، یه مدل انسان‌خفاشی — و راستی، «دختر پلنگی» رو هم نباید از قلم انداخت! فیلم از هر لحاظ که فکرش رو بکنید مضحک و بی‌معنیه؛ گریم‌ها انگار زیادی نزدیک نور داغ صحنه بودن و ذوب شدن، دیالوگ‌ها رو انگار با عجله پشت یه تمبر پستی نوشتن و بازی‌ها — مخصوصاً بازی به‌شدت خشک و چوبی یان مرلین — آدم رو به این فکر میندازه که آیا ادی رومرو اصلاً موقع کارگردانی صحنه‌ها نگاهی به مانیتور می‌انداخت یا نه...